Sznaucer Średni

Sznaucer średni wygląda na środkowe dziecko w rodzinie. Mniejszy brat zgarnia popularność, większy budzi respekt, a o nim mało kto pamięta. Tyle że to nie jest ich brat. To ich ojciec. Był pierwszy: to z niego na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku wyhodowano sznaucera miniaturowego i olbrzyma, jednego pomniejszając, drugiego powiększając. W międzynarodowym wzorcu do dziś figuruje zresztą bez żadnego przymiotnika, po prostu jako sznaucer. „Średni” dopisano mu potocznie, żeby odróżnić go od dwóch młodszych, i trafiło akurat na słowo, które po polsku znaczy także „taki sobie”. Rzadko która nazwa mija się z prawdą aż tak bardzo.

Zaczynał w stajniach południowych Niemiec. Oficjalny opis rasy odnotował to z rozbrajającą dokładnością: czuł się szczególnie dobrze w towarzystwie koni. Trzymał gryzonie z dala od owsa, a w dzień targowy jechał z gospodarzem do miasta. Miał do tego idealny rozmiar: dość mały, żeby zmieścić się na wozie, i dość duży, żeby nikt nieproszony do tego wozu nie podchodził. Imienia dorobił się w 1879 roku, kiedy na wystawie w Hanowerze klasę szorstkowłosych pinczerów wygrał pies nazywany Schnautzer, od niemieckiego „Schnauze”, czyli pysk. Imię się przyjęło i dziś nosi je cała rasa. To trochę tak, jakby wszystkie owczarki świata nazywały się Azor.

W domu zachowuje się jak ktoś, kto wychował już dwóch synów i niewiele go dziwi. Nie robi zamieszania. Słyszy wszystko, ale odzywa się dopiero wtedy, gdy uzna, że naprawdę jest o czym mówić. Z dziećmi bawi się długo i cierpliwie, a kiedy zabawa robi się za głośna, kładzie się w drzwiach i czeka, aż towarzystwo ochłonie. Ma też poczucie humoru typowe dla ojców: jeden żart, powtarzany codziennie, zawsze z tym samym zadowoleniem. Zwykle chodzi o skarpetkę. Osobnym rozdziałem jest broda. Po każdym piciu przenosi w niej przez kuchnię mniej więcej pół miski wody, po czym troskliwie wyciera ją o Twoje spodnie. Po obiedzie można z niej odczytać jadłospis. A kiedy czegoś chce, kładzie ją na Twoim kolanie — ciepłą, ciężką i zwykle jeszcze mokrą — i patrzy spod brwi tak długo, aż zapomnisz, czego właściwie miałeś mu odmówić.

Jest też druga strona tego spokoju. Kiedy ktoś w domu ma zły dzień, sznaucer przychodzi i siada obok. Nie skacze, nie przynosi zabawki, nie domaga się uwagi. Siedzi. Pokolenia spędzone między końmi uczą jednej rzeczy: przy kimś dużym i roztrzęsionym najlepiej po prostu spokojnie być.

Niemcy mają na niego słowo, które wpisali nawet do wzorca: nieprzekupny. Przy wozie z towarem miało ono konkretną wartość. Obcy mógł podejść z kiełbasą w ręku i odchodził z kiełbasą w ręku. Dziś wozu nie ma, a słowo wciąż się zgadza, tylko znaczy więcej. Jego przywiązania nie kupi sąsiad ani gość z kieszenią pełną smaczków. Nie kupi go miła pani w parku. I, co w tym wszystkim najważniejsze, Ty też go nie kupiłeś. Dostałeś je za darmo: pewnego zwykłego dnia ten pies postanowił, że jesteś jego, i od tej decyzji nie ma odwołania.

Warto o tym pamiętać przy stole, bo tam nieprzekupny sznaucer okazuje się nadspodziewanie otwarty na propozycje. Tyle że niczego za nie nie dostaniesz. On już jest Twój. Smaczek nie zrobi go bardziej Twoim, zrobi go tylko cięższym.

Wzorzec przypisuje mu odporność na pogodę i choroby, a żyje zwykle od 13 do 16 lat.

Jego synowie poszli w świat. Miniaturowy podbił kanapy kilku kontynentów, olbrzym wstąpił do policji. On został tam, gdzie był od początku: przy koniach, przy wozie, przy dzieciach. W nagrodę nazwano go średnim.

Ktoś z tej rodziny musiał zostać w domu. Masz szczęście, że akurat w Twoim.