Siberian Husky

Husky syberyjski nie do końca jest psem w tym domowym, kanapowym sensie. To raczej kawałek dzikiej Arktyki, który z grzeczności zgodził się z Tobą zamieszkać — a w środku wciąż słyszy zew śnieżnych bezkresów i własnej sfory pędzącej przez tundrę. Wyhodowano go do jednego: biegania na ogromne dystanse w mrozie, dzień po dniu, ciągnąc sanie i niemal się przy tym nie męcząc. Ta historia nie wyparowała przez jedno pokolenie spędzone w bloku. Ona jest w nim cała — w tych jasnych, czasem lodowo niebieskich oczach, które patrzą na Ciebie z ciepłem, a zarazem z niezależnością istoty, która nigdy do końca nie uzna, że ktokolwiek jest jej panem.

Bo husky to wolny duch z poczuciem humoru i charakterem nastolatka, który właśnie odkrył, że ma własne zdanie. Nie tyle szczeka, co dyskutuje — prowadzi z Tobą długie, śpiewne monologi pełne „łoo-łoo-łoo”, komentuje każdą niesprawiedliwość świata i potrafi urządzić tak teatralny protest, że sąsiedzi gotowi pomyśleć, że dzieje mu się krzywda — a chodzi wyłącznie o to, że nie spodobała mu się pogoda. Poproszony, żeby coś zrobił, najpierw rozważy, czy aby na pewno leży to w jego interesie. A jeśli się znudzi — a nudzi się szybko — zamieni Twoją kanapę, ogród albo framugę drzwi w projekt artystyczny, którego nikt nie zamawiał. Z husky nigdy nie jest nudno. Bywa za to „ciekawie” w tym sensie, w jakim Chińczycy życzyli sobie nawzajem „ciekawych czasów”.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której każdy świeży właściciel husky'ego dowiaduje się błyskawicznie: ten pies to urodzony uciekinier. Płot nie jest dla niego granicą, tylko zagadką inżynieryjną — można przeskoczyć, podkopać, wyważyć, ewentualnie otworzyć łapą. A gdy już znajdzie się po drugiej stronie, wcale nie ucieka od Ciebie. On po prostu biegnie ku — ku horyzontowi, zapachowi, przygodzie, bo w jego głowie świat za rogiem jest zawsze odrobinę ciekawszy niż komenda „zostań”. To nie złośliwość ani brak przywiązania. To silnik, który chodził w jego przodkach przez tysiące kilometrów i wciąż domaga się drogi.

I właśnie tu jest sekret tej rasy — coś, co albo Cię odstraszy, albo zakocha w husky na zawsze. Husky nie pokocha Cię tak, jak kocha pies stworzony, by zadowalać człowieka. Nie będzie wpatrywał się w Twoje oczy w oczekiwaniu rozkazu ani zabiegał o pochwałę. Jego przywiązanie jest inne, rzadsze i — gdy je zrozumiesz — piękniejsze: to miłość istoty wolnej, która niczego Ci nie jest winna, a mimo to wybiera Twoje towarzystwo. Husky'ego się nie posiada. Można sobie najwyżej zasłużyć na miejsce w jego drużynie. A kiedy już Cię do niej przyjmie — kiedy ten dziki biegacz po szalonym pędzie przez pół osiedla zawraca i wraca właśnie do Ciebie — dostajesz coś, czego żaden uległy pies dać nie potrafi: dowód, że wybrał Cię ktoś, kto wcale nie musiał.

Przy misce husky potrafi zaskoczyć, i to mocno. Wygląda jak skończony atleta, więc instynkt podpowiada, żeby karmić go jak atletę — górą jedzenia. Tymczasem jest dokładnie odwrotnie: pokolenia pracy w mrozie uczyniły z niego mistrza oszczędności, psa, który robi zdumiewająco wiele na zdumiewająco małej ilości paliwa. To jeden z najczęściej przekarmianych psów w ogóle — a nadwaga u tak ruchliwej rasy uderza prosto w stawy biodrowe, na które husky i tak bywa wrażliwy.

Bo husky to nie pies dla każdego — i właśnie dlatego ludzie, którzy raz go pokochają, kochają go bez reszty. Dasz mu kilometry do przebiegnięcia, zajęcie dla bystrej głowy, ogrodzenie godne jego talentów i sylwetkę lekką jak u prawdziwego sportowca, a w zamian dostaniesz coś więcej niż posłuszeństwo. Dostaniesz partnera do przygód, gadułę, wiecznego nastolatka o wilczych oczach i gorącym sercu.

I pewnego mroźnego poranka, gdy będziecie biec razem przez świeży śnieg, a on odwróci się do Ciebie z tą swoją roześmianą, wywaloną na bok jęzorem miną, zrozumiesz całą tę rasę w jednej sekundzie: oto istota stworzona do wolności, która ze wszystkich dróg świata wybrała tę u Twojego boku.