Shih Tzu

Shih tzu pochodzi z pałaców — i ani na chwilę o tym nie zapomina. Przez blisko tysiąc lat był żywym skarbem chińskiego dworu: hodowany w Zakazanym Mieście, wygrzewał się na jedwabnych poduszkach u boku cesarzy, a jego imię znaczy dosłownie „mały lew" — choć, spójrzmy prawdzie w oczy, cała groza tego lwa kończy się na fryzurze. Władcy strzegli tych piesków zazdrośnie: przez stulecia nie wolno było wywieźć ani jednego poza mury pałacu, więc reszta świata zobaczyła shih tzu dopiero na początku XX wieku — jak sekret odtajniony po tysiącu lat. Trudno o psa z lepszymi papierami arystokraty. I trudno o psa, który nosiłby je z większym wdziękiem.

Po tych wiekach dworskiego życia shih tzu doszedł bowiem do prostego wniosku: świat dzieli się na miejsca wygodne i miejsca, które dopiero trzeba uczynić wygodnymi — najlepiej z jego udziałem, na Twoich kolanach. Na spacerze porusza się tempem procesji, nie dlatego, że nie umie szybciej, lecz dlatego, że pośpiech jest w złym guście. Deszczową pogodę traktuje jak oczywistą pomyłkę w kalendarzu, którą wypada przeczekać w domu. Swoją długą, wystawną sierść nosi z godnością gwiazdy, której najwyraźniej należy się regularna wizyta u fryzjera (i akurat ma rację — bez pielęgnacji ta szata szybko zamienia się w problem). A tymi wielkimi, ciemnymi oczami potrafi jednym uniesieniem brwi zakomunikować, że kolacja w jego ocenie właśnie się spóźnia. Nowych gości przyjmuje z początku z uprzejmą rezerwą — jakby sprawdzał, czy dorośli do jego towarzystwa — po czym wielkodusznie uznaje, że dorośli wszyscy.

Ale to jeszcze nie wszystko: prawdziwym talentem tej rasy wcale nie jest lenistwo. Shih tzu ma rzadką umiejętność podnoszenia rangi zwykłych chwil. Pomyśl: cesarze mieli dosłownie wszystko, a wieczorami chcieli mieć przy sobie właśnie jego. Dziś robi dokładnie to samo dla Ciebie. Masz gorszy dzień — zjawia się bez słowa, układa się blisko i zostaje. Masz zwykły, szary wieczór — siada obok i ten wieczór nagle zaczyna smakować jak coś, na co kiedyś stać było wyłącznie cesarzy. Nie potrzebuje do tego żadnych sztuczek. Wystarczy, że jest — dostojnie, ciepło i całkowicie.

Tu zaczyna się rzecz, którą przy tej rasie najłatwiej przeoczyć, bo łatwo pomylić ją z rozpieszczaniem. Shih tzu to pies o naprawdę niewielkim zapotrzebowaniu na ruch — a więc i na kalorie. Porcja, która utrzymałaby w formie psa biegającego po parku, u tego dostojnego domatora bardzo szybko zaowocuje nadwagą. A że trudno mu odmówić, gdy patrzy tymi swoimi oczami, nadmiar potrafi zakraść się zupełnie niepostrzeżenie.

Bo shih tzu nie zaimponuje Ci szybkością ani sztuczkami — oferuje coś znacznie rzadszego: pełną, niepodzielną obecność w iście królewskim stylu. Psa, który każdą wspólną chwilę traktuje tak, jakby była najważniejszym punktem dworskiego protokołu.

Twoja rola jest prosta: zadbaj o jego sylwetkę, sierść i te wielkie oczy tak troskliwie, jak on dba o splendor Twojej codzienności. Bo cesarstwo dawno upadło i dwór się rozszedł, a shih tzu zrobił jedyną sensowną rzecz: przeniósł stolicę. I od dnia, w którym zamieszkał u Ciebie, mieści się ona dokładnie tam, gdzie Ty.