Shiba Inu

Shiba inu to najmniejszy z rodzimych psów Japonii i jeden z najstarszych psów świata — pradawny tropiciel, który przez wieki przemierzał górzyste lasy Kraju Kwitnącej Wiśni, płosząc wszystko, co szeleściło w poszyciu. Po II wojnie światowej rasa niemal wyginęła i odbudowano ją z garstki ocalałych psów — dzięki czemu shiba zachował coś bardzo pierwotnego: tę swoją lisią urodę, czujność i absolutną, niewzruszoną niezależność. Bo choć z metryki jest psem, w głębi duszy shiba jest kotem. Dumnym, samowystarczalnym i głęboko przekonanym, że to on robi Ci uprzejmość, godząc się z Tobą mieszkać.

Życie z shibą to nieustający kurs pokory dla właściciela. Poproszony, żeby przyszedł, shiba najpierw rozważy plusy i minusy Twojej propozycji, oceni, czy aby na pewno mu się to opłaca, i dopiero wtedy łaskawie podejmie decyzję — zwykle niezależną od Twojej. Ma też w repertuarze coś, co przeszło do legendy jako „shiba scream": przeraźliwy, dramatyczny wrzask, jakby spotykała go krzywda nie do opisania, podczas gdy Ty próbujesz dokonać czegoś tak okrutnego jak obcięcie mu jednego pazura. A przy tym wszystkim jest schludny niemal jak kot — sam dba o czystość, brzydzi się błotem i potrafi spojrzeć na taplającego się w kałuży labradora z wyrazem szczerego niesmaku. Do tego dochodzą napady szaleńczej energii, słynne „shiba 500", gdy nasz dostojny samuraj nagle zamienia się w rozpędzoną piłkę, robi kilka okrążeń mieszkania, po czym wraca do swojej zwyczajowej godności, jakby nigdy nic.

Jest w tym rzecz, którą rozumieją tylko ci, którzy naprawdę pokochali tę rasę. Shiba nie jest psem, który obsypie Cię pocałunkami i będzie chodził za Tobą jak cień, błagając o uwagę. Jego uczucie jest powściągliwe, dyskretne, podane po japońsku — bez zbędnego patosu. Ale właśnie dlatego każdy jego gest znaczy tak wiele. Gdy ten niezależny, dumny pies sam z siebie przyjdzie i przysiądzie obok Ciebie; gdy po długim dniu odnajdzie Cię wzrokiem w pokoju; gdy w swoim oszczędnym stylu da Ci znać, że jesteś jego człowiekiem — wiedz, że dostałeś coś, na co trzeba było zasłużyć. Miłość shiby nie jest głośna. Jest prawdziwa. A zaufanie tak niezależnej duszy to jeden z piękniejszych komplementów, jakie mogą spotkać człowieka.

Przy misce shiba ma swoją bardzo konkretną specyfikę, o której trzeba wiedzieć.

Bo shiba inu nie jest psem dla kogoś, kto potrzebuje bezwarunkowego uwielbienia na zawołanie. Jest psem dla kogoś, kto potrafi docenić charakter, niezależność i tę odrobinę kociego dystansu — i kto rozumie, że szacunek takiego psa się zdobywa, a nie wymusza.

Daj mu dobrą, przemyślaną dietę, zadbaj o jego skórę i sierść, uszanuj jego dumną naturę — a w zamian dostaniesz towarzysza pełnego godności, charakteru i suchego, lisiego humoru. Psa, który nigdy nie będzie udawał, że nie może bez Ciebie żyć — ale który po cichu, na swój powściągliwy sposób, da Ci poznać, że jednak bardzo nie chce. Bo przywiązania tak dumnej, niezależnej duszy nie da się kupić ani wymusić. Można je tylko otrzymać — i to jest właśnie najpiękniejsze w życiu z shibą.