Shar Pei

Pierwsze, co rzuca się w oczy przy shar pei, to oczywiście fałdy — głębokie zmarszczki, w które rasa jest tak hojnie wyposażona, że szczeniak wygląda, jakby dopiero miał wrosnąć we własną skórę. Sama nazwa „shar pei" znaczy z grubsza „piaskowa skóra" i odnosi się do szorstkiej w dotyku, charakterystycznej okrywy. To jedna z najstarszych ras świata, wywodząca się z południowych Chin, gdzie przez stulecia była psem do wszystkiego: strzegła domostw i dobytku, pomagała w polu i przy zwierzętach. A ta luźna, pofałdowana skóra nie jest tylko kaprysem urody — w przeszłości miała praktyczny sens, bo trudno było mocno chwycić psa, który dosłownie wymyka się z własnego ubrania. Do kompletu shar pei dorzuca jeszcze jeden niespodziewany szczegół: niebiesko-czarny język, rzadkość w psim świecie, którą dzieli z nielicznymi krewniakami.

Charakter pasuje do tej dostojnej, lekko zasępionej fizjonomii jak ulał. Shar pei to pies powściągliwy, spokojny i pełen godności — taki, który Twój entuzjazm wita z opanowaniem emerytowanego dyplomaty i nie zamierza skakać z radości tylko dlatego, że ktoś wszedł do pokoju. Wobec obcych bywa chłodny i nieufny, lustrując nowo przybyłych spokojnym, badawczym spojrzeniem, jakby w myślach wypełniał ich kartę oceny. Ma też sporą dawkę niezależności i własnego zdania, więc bezmyślnego posłuszeństwa raczej się po nim nie spodziewaj — shar pei woli najpierw rozważyć, czy Twój pomysł rzeczywiście jest tego wart. A mimo całej tej powagi potrafi rozbroić: kiedy wszystkie te fałdy układają się w minę dygnitarza, który ma wobec świata poważne zastrzeżenia, ale jest zbyt dobrze wychowany, by wygłaszać je na głos, naprawdę trudno powstrzymać uśmiech — choć sam shar pei z pewnością nie widzi w tym nic zabawnego.

Tej rezerwy nie wolno jednak mylić z chłodem, bo byłby to spory błąd. Shar pei kocha swoją rodzinę głęboko i wiernie, tyle że robi to całkowicie po swojemu: nie wylewnie i nie hałaśliwie, lecz cicho, pewnie i bez reszty. Ten pies sam wybiera sobie ludzi, którym oddaje serce, i przywiązuje się do nich z całą mocą swojej dostojnej natury — chodzi za nimi dyskretnie, czuwa nad wszystkim z lekkiego dystansu i w razie potrzeby stanie w ich obronie bez chwili wahania, nigdy jednak nie robiąc wokół tego widowiska. Jego oddanie nie domaga się oklasków ani ciągłego potwierdzania; ono po prostu trwa, równie niewzruszone jak on sam. I właśnie dlatego więź z shar pei daje tyle satysfakcji: trzeba sobie na nią uczciwie zapracować, a gdy już się ją zdobędzie, zostaje z Tobą jak coś naprawdę cennego — dyskretnego, lojalnego i danego raz na zawsze.

Cała ta charakterystyczna uroda ma jednak swoją cenę, którą płaci się troską o skórę — a dieta odgrywa w niej pierwszoplanową rolę.

Shar pei nie jest psem dla każdego — i sam doskonale zdaje sobie z tego sprawę. To dostojny indywidualista, który nie zabiega o niczyje względy i nie udaje kogoś, kim nie jest; bierze życie z godnością i spokojem starej duszy zamkniętej w pofałdowanym ciele.

Jeśli zadbasz o jego skórę, oczy i zdrowie, uszanujesz jego potrzebę godności i cierpliwie zapracujesz na jego zaufanie, odsłoni przed Tobą to, czego nie widują obcy: ciepłego, oddanego towarzysza, który zza swojej powściągliwej maski kocha pewnie i na całe życie. Bo shar pei nie obdarza sobą byle kogo — ale ten, kogo raz już wybierze, dostaje wierność tak cichą i tak głęboką, że nie trzeba jej obwieszczać światu. Wystarczy, że wiecie o niej oboje.