Samoyed

Samoyed to jeden z tych psów, na widok których ludzie mimowolnie się uśmiechają — bo trudno nie odpowiedzieć uśmiechem komuś, kto uśmiecha się przez całe życie. Ta śnieżnobiała, puszysta chmura wywodzi się z mroźnej Syberii, gdzie przez wieki towarzyszyła koczowniczemu ludowi Samojedów. I właśnie tu leży sekret, który tłumaczy całą naturę tej rasy: samoyedy nie były psami trzymanymi z dala, na uwięzi czy w kojcu. Owszem, ciągnęły sanie i pomagały przy stadach reniferów — ale przede wszystkim spały razem z rodziną, wtulone w ludzi i dzieci, ogrzewając ich swoim ciałem w arktycznych nocach. Innymi słowy: ten pies został dosłownie wyhodowany do tego, by być jak najbliżej człowieka. A jego słynny „uśmiech" — leciutko uniesione kąciki pyska — to nie tylko urok. To również cecha praktyczna: zapobiega ściekaniu śliny i tworzeniu się sopli na mrozie. Natura zadbała więc, by samoyed był uśmiechnięty nawet wtedy, gdy nikt nie patrzy.

Z tej historii bierze się charakter, który czyni samoyeda jednym z najpogodniejszych psów na ziemi. To niepoprawny optymista i istota towarzyska do szpiku kości — samoyed kocha ludzi wszystkich, bez wyjątku, z entuzjazmem, który zawstydziłby najbardziej wylewnego gospodarza. Jako pies stróżujący jest przez to kompletną katastrofą: na widok włamywacza najpewniej zacznie radośnie machać ogonem i z dumą oprowadzi go po domu, pokazując, gdzie trzymacie najlepsze rzeczy. Ma też dwie cechy, o których trzeba uprzedzić każdego przyszłego opiekuna. Po pierwsze, sierść: ta cudowna chmura gubi się obficie i bez wytchnienia, więc biały włos stanie się Twoim nowym, stałym dodatkiem do ubrań, kanapy, a okresowo i talerza. Po drugie, samoyed bardzo lubi rozmawiać — potrafi śpiewać, pomrukiwać i prowadzić długie, melodyjne przemowy, zwłaszcza gdy ma Ci coś ważnego do zakomunikowania. A najważniejsze do zakomunikowania jest zwykle to, że właśnie poczuł się odrobinę pominięty.

I właśnie to „poczucie pominięcia" prowadzi nas do samego serca tej rasy. Bo samoyed, mimo całej swojej wesołości i niezależnego, arktycznego ducha, jest psem, który po prostu nie potrafi i nie chce żyć z dala od swoich ludzi. To nie jest pies do ogrodu ani do bycia samemu — przez tysiące lat dzielił z człowiekiem dosłownie każdy oddech i każdy sen, i ta potrzeba bliskości została mu głęboko w genach. Samoyed chce być w samym środku rodziny: uczestniczyć we wszystkim, leżeć tam, gdzie wszyscy, i ogrzewać Twoje życie tym swoim niewyczerpanym ciepłem — tym razem już nie przed mrozem, lecz przed wszystkim, co szare i smutne. Jest w tym coś naprawdę pięknego: kochać samoyeda to mieć w domu kawałek żywego słońca, które każdego ranka wita Cię tym samym, niezmiennym uśmiechem, jakby Twój widok był najlepszą rzeczą, jaka mogła go tego dnia spotkać.

Bo samoyed to coś więcej niż wyjątkowo urodziwy pies — to chodzący dobry humor, utkany ze śniegu, ciepła i bezgranicznej miłości do ludzi. To rasa, która nie zniesie samotności, ale w zamian za Twoją obecność i zaangażowanie odwdzięczy się radością tak zaraźliwą, że odmieni atmosferę całego domu.

W zamian za mnóstwo ruchu, bliskość rodziny, dobrą dietę dla tej wspaniałej sierści i regularną pielęgnację dostaniesz towarzysza, który przez kilkanaście lat będzie nosił dla Ciebie ten swój niezniszczalny uśmiech. Bo samoyed wciąż pamięta, po co przyszedł na świat — nie po to, by spać samotnie pod gwiazdami, lecz po to, by leżeć wtulony w swoich ludzi i ogrzewać im życie. I jeśli pozwolisz mu robić dokładnie to, staniesz się dla niego całym jego rozsłonecznionym światem.