Bernardyn

Bernardyn nosi w sobie jedną z najpiękniejszych historii w całym psim świecie — historię o ratowaniu ludzkiego życia. Rasa narodziła się wieki temu w alpejskim schronisku prowadzonym przez mnichów, wysoko na niebezpiecznej górskiej przełęczy, gdzie zimą ginęli zasypywani śniegiem podróżni. To właśnie tam bernardyny zaczęły robić coś niezwykłego: wyruszały w śnieżyce, odnajdywały zagubionych w zaspach ludzi, ogrzewały ich swoim ogromnym ciałem i wskazywały im drogę do schronienia. Najsłynniejszy z nich, pies imieniem Barry, uratował w ten sposób około czterdziestu osób — i do dziś pozostaje symbolem psiego bohaterstwa. Z tej przeszłości bierze się wszystko, co czyni bernardyna tak wyjątkowym: to nie jest pies stworzony do walki czy pilnowania. To pies stworzony do tego, by ratować, ogrzewać i opiekować się człowiekiem.

A ponieważ natura wyposażyła go w ciało odpowiednie do tego zadania, bernardyn jest po prostu ogromny — potrafi ważyć tyle, co dorosły mężczyzna, i z rozbrajającą nieświadomością zajmuje w domu mniej więcej tyle miejsca co kanapa, na której zresztą najchętniej by się rozłożył. Bo wbrew posturze to spokojny, wręcz wygodnicki olbrzym o łagodnym usposobieniu, który kocha leniwe wylegiwanie się u boku rodziny. Jest przy tym jedna rzecz, o której musi wiedzieć każdy przyszły opiekun: ślina. Bernardyn to mistrz świata w tej konkurencji — po wypiciu wody zostawia za sobą mokry szlak niczym po przejściu fali, a gdy otrząśnie wielki łeb, długie nici śliny potrafią wylądować nawet na suficie. Trzymanie ściereczki w zasięgu ręki przestaje przy tej rasie być fanaberią, a staje się rozsądną strategią przetrwania. I jeszcze jedno: dawny instynkt ratownika nigdy w bernardynie do końca nie gaśnie — lubi mieć swoich ludzi razem, na oku i pod opieką, i z najwyższą powagą czuwa nad całą rodziną, jakby każdy spokojny wieczór w salonie był delikatną akcją ratunkową.

Bo w tej górze futra od pokoleń pracuje serce nauczone jednego: troski o człowieka. Bernardyn jest cierpliwy, czuły i niezwykle łagodny — słynie z anielskiej wręcz wyrozumiałości wobec dzieci, przy których zamienia się w żywą, ciepłą, niestrudzenie cierpliwą nianię. To pies, który nie chce od życia wiele: pragnie być blisko swoich ludzi, czuć, że są bezpieczni, i otaczać ich tym swoim ogromnym, kojącym spokojem. I jest w tym coś naprawdę wzruszającego — że w tym wielkim, powolnym domatorze wciąż drzemie ten sam instynkt, który kazał jego przodkom wychodzić w mróz po obcych ludzi. Bernardyn pokocha Cię całym sobą i — gdyby kiedykolwiek przyszło co do czego — bez wahania ruszyłby dla Ciebie choćby w największą zamieć. Tyle że na co dzień woli okazywać tę miłość po bernardyńsku: wtulając w Ciebie swój ogromny, ciepły bok dokładnie tak, jak jego przodkowie ogrzewali zmarzniętych podróżnych w Alpach.

Tak ogromny pies wymaga jednak żywienia wyjątkowo przemyślanego — bo jego imponujące ciało jest zarazem jego największą słabością.

Bo bernardyn to żywy pomnik tego, co w psach najpiękniejsze — gotowości, by zatroszczyć się o człowieka, choćby kosztem własnego trudu. Dziś nie musi już wychodzić w zamieć; jego jedyną akcją ratunkową jesteś po prostu Ty i Twój spokój, Twój dobry nastrój, Twoje bezpieczne, ciepłe wieczory.

On prosi o niewiele: zdrowe stawy, szczupłą sylwetkę, chłód latem, codzienną bliskość i odrobinę wyrozumiałości dla tej całej śliny. Odpowiedz na to — a ten łagodny olbrzym odpowie latami: dobrymi, spokojnymi, spędzonymi u boku rodziny, którą kocha. Bo w sercu każdego bernardyna wciąż mieszka ten sam dawny ratownik, dla którego nie istnieje piękniejsze zadanie niż czuwać nad swoim człowiekiem. A Ty masz ten cudowny przywilej, że tym człowiekiem jesteś właśnie Ty.