Rottweiler

Rottweiler to jeden z najbardziej niezrozumianych psów świata. Z zewnątrz: potężna, umięśniona sylwetka, poważna mina i reputacja, która wyprzedza go o kilka kroków. W środku: czuły, oddany domator, który jest absolutnie przekonany, że jest psem przeznaczonym do noszenia na kolanach — i nie przyjmuje w tej sprawie żadnych argumentów dotyczących masy ciała. Bo rottweiler, mimo swoich nierzadko pięćdziesięciu kilogramów, w głębi duszy widzi siebie jako uroczego, niewielkiego pieska, który po prostu chce być blisko.

A przecież ten domator ma za sobą dwa tysiące lat nieprzerwanej służby. Jego przodkowie przywędrowali przez Alpy z rzymskimi legionami jako poganiacze ich stad — i osiedli w miasteczku, które od czerwonych dachówek nazwano Rottweil. Tam przez stulecia pies pracował dla miejscowych handlarzy bydła: prowadził stada na targ, pilnował interesu, a po udanej sprzedaży kupiec robił rzecz, która mówi o tej rasie wszystko — wieszał psu na szyi sakiewkę z całym utargiem. Nikt przy zdrowych zmysłach nie próbował jej odebrać; rottweiler był najbezpieczniejszym sejfem w mieście. Gdy koleje odebrały psom pracę przy bydle, rasa niemal zniknęła — uratowało ją nowe powołanie: rottweilery zostały jednymi z pierwszych psów policyjnych świata. Dwa tysiące lat, jeden zawód: strzec tego, co dla jego ludzi najcenniejsze. Zmieniało się tylko to, co było najcenniejsze. Dziś wie to dokładnie — najcenniejsze śpi z nim pod jednym dachem.

Najlepiej widać to w jego popisowym geście czułości: rottweiler nie tyle się przytula, co opiera o Ciebie całym ciężarem i powoli przenosi na Twoje nogi tyle masy, ile zdoła — w pełnym przekonaniu, że to subtelny wyraz przywiązania, a nie próba przewrócenia Cię na kanapę. Groźna mina też bywa myląca: ten sam pies, który przed chwilą pilnował domu z powagą zawodowca, pięć minut później leży na grzbiecie z łapami w górze i domaga się głaskania brzucha. Rottweiler bierze swoje obowiązki bardzo poważnie — ale Ciebie kocha bezwstydnie, miękko i bez cienia dystansu.

Bo prawda o tej rasie jest taka, że to jeden z najwierniejszych i najbardziej zrównoważonych towarzyszy, jakich można mieć u boku. Rottweiler nie kocha głośno ani na pokaz — kocha spokojnie, stanowczo i całym sobą. Dobrze prowadzony jest pewny siebie, opanowany i łagodny dla swojej rodziny, a tę swoją siłę nosi z godnością psa, który wie, co potrafi, i właśnie dlatego nie musi tego nikomu udowadniać. Stanie między Tobą a tym, co uzna za zagrożenie, bez chwili wahania — a potem wróci, oprze Ci łeb o kolano i będzie czekał na jedno Twoje słowo. To pies, który całym sobą mówi: jestem tu, jesteś bezpieczny, należysz do mnie tak samo, jak ja należę do Ciebie.

Jest jednak jedna dziedzina, w której ten ogromny pies potrzebuje, żebyś był mądrzejszy od jego apetytu. Rottweiler to rasa o sporej skłonności do nadwagi, a jednocześnie wyjątkowo narażona na problemy ze stawami biodrowymi — dotyczą one mniej więcej co piątego psa tej rasy. Na sylwetce ważącej nawet pięćdziesiąt kilogramów każdy zbędny kilogram to ogromne, codzienne obciążenie dla bioder, które i bez tego mają pod górkę.

Bo z rottweilerem wiąże się jedna gorzko-słodka prawda, o której trzeba powiedzieć wprost: duże psy żyją krócej, niżbyśmy chcieli, a ten oddany strażnik daje nam zwykle tylko kilka, może kilkanaście lat. To boli — ale to też najmocniejszy z możliwych argumentów, żeby każdy wspólny rok był jak najlepszy i jak najzdrowszy.

Zadbaj o jego szczupłą sylwetkę i mocne stawy, a podarujesz mu dokładnie to, czego ten wielki, miękki olbrzym pragnie najbardziej: jak najwięcej dni, w których może postać na straży tego, co kocha, a potem przyjść, oprzeć się o Ciebie całym swoim ciężarem i poczuć, że jest u siebie. Bo dla rottweilera dom to nie miejsce. Dom to Ty.