Rhodesian Ridgeback

Rhodesian ridgebacka nie da się pogłaskać inaczej niż pod włos. Wzdłuż kręgosłupa, od łopatek po biodra, biegnie u niego pręga sierści, która rośnie w przeciwną stronę niż cała reszta; po angielsku „ridge”, stąd nazwa, którą u nas skraca się do ridgebacka albo rodezjana. Kto przesuwa dłonią po jego grzbiecie, ten siłą rzeczy głaszcze go pod włos. Po polsku znaczy to tyle, co drażnić. On to uwielbia, i jest to pierwsza z wielu spraw, w których ma inne zdanie niż reszta świata. Z daleka pręga przypomina zresztą zjeżoną sierść, więc co ostrożniejsi przechodnie wolą zmienić stronę ulicy. Niepotrzebnie. On nie jest zjeżony. On jest tak uczesany.

Ta pręga to podpis przodka. Kiedy w siedemnastym wieku Europejczycy dotarli na południe Afryki, zastali u ludu Khoikhoi psy z grzebieniem na grzbiecie: niewielkie, sięgające człowiekowi do kolan, i, jak zapisano, całkowicie nieustraszone. Osadnicy przywieźli własne dogi, mastify i charty, a z krzyżówek jednych z drugimi wyszedł pies europejskiego wzrostu i afrykańskiej wytrzymałości. Pręga przetrwała wszystkie domieszki. W 1922 roku w Bulawayo spisano dla niego wzorzec, pożyczając szablon od dalmatyńczyka: kropki skreślono, pręgę dopisano.

Sławę przyniosły mu lwy i tu trzeba sprostować legendę. Żaden pies nie pokona lwa, a ridgeback był dość mądry, żeby nie próbować. Jego sztuka polegała na czymś trudniejszym: krążyć, doskakiwać i odskakiwać tak długo, aż wielki kot stracił rezon, i przez cały ten czas być o włos poza zasięgiem łapy. Na co dzień miał zajęcia mniej filmowe. Odpędzał od farm pawiany i dzikie świnie.

Kto przez pokolenia sam oceniał, na ile kroków można podejść do lwa, ten nie będzie czekał na Twoją zgodę w sprawie kanapy. Ridgeback jest niezależny w sposób spokojny i uprzejmy. Szczeka tak rzadko, że kiedy już to zrobi, cały dom wstaje sprawdzić, co się stało. Obcych przyjmuje do wiadomości i na tym poprzestaje. Biega równym krokiem kogoś, kto ma przed sobą cały dzień, a polski styczeń znosi z godnością podróżnego, który dobrze wie, że w jego stronach trwa właśnie środek lata. Całą tę powściągliwość traci w kuchni. Blat ma na wysokości nosa i traktuje go jak półkę w sklepie samoobsługowym. Nie kradnie w afekcie, tylko metodycznie: czeka, aż wyjdziesz z pokoju, a kiedy wracasz, leży już na swoim miejscu. Zdradza go wyłącznie brak pieczeni.

Francis Barnes, człowiek, który spisał wzorzec tej rasy, zostawił o niej zdanie warte więcej niż cały wzorzec: z tymi psami nie wolno obchodzić się szorstko, zwłaszcza gdy są młode, bo od takiego traktowania się rozsypują. Pies, który wytrzymywał spojrzenie lwa, nie wytrzymuje krzyku. Przyjmie każdą uwagę, jeśli jest sprawiedliwa i pochodzi od kogoś, komu ufa, i żadnej innej. Dlatego ridgebacka się nie łamie. Ridgebacka bierze się pod włos: cierpliwie, pochwałą, uczciwie. To jedyna metoda, która na niego działa, i tak się składa, że jedyna, na jaką zasługuje.

Jest jedno miejsce, w którym to on bierze pod włos Ciebie, i jest nim oczywiście kuchnia. Opiera łeb o Twoje biodro, patrzy w górę i czeka, a czasu ma dużo. Nie daj się. Ridgeback zje wszystko i zawsze, jakby jutro zaczynała się pora sucha, a przy jego głębokiej klatce piersiowej duży posiłek połknięty w pośpiechu to nie tylko zbędne kilogramy, ale też ryzyko skrętu żołądka.

Wieczorem położy się przy Tobie po swojemu: plecami do Ciebie, pyskiem do drzwi. To nie obojętność. Plecy pokazuje się tylko komuś, komu się ufa, a on na swoich nosi podpis całego rodu.

Pogłaszcz go wtedy pod włos. Jemu to nie przeszkadza. A Tobie, dopóki on tak leży, włos z głowy nie spadnie.