Mops

Mops działa według starej zasady, którą jego miłośnicy znają na pamięć: multum in parvo, czyli „wiele w małym". W tym krępym, niewielkim ciele mieści się bowiem osobowość wielkości pokoju — pogodna, towarzyska i obdarzona prawdziwym talentem komediowym. Mops nie chce po prostu być w domu. Mops chce być atrakcją domu. Najszczęśliwszy jest wtedy, gdy ma publiczność, a Ty śmiejesz się z kolejnego jego wygłupu — i robi naprawdę wszystko, żeby tak właśnie było.

Jak na komika przystało, mops zrobił zresztą wielką, międzynarodową karierę. Zaczynał w starożytnych Chinach jako ukochany pies mnichów i cesarzy — legenda głosi, że zmarszczki na jego czole ceniono, bo układały się w znak przypominający słowo „książę". Ale jego najsłynniejszy występ odbył się w Holandii: mops imieniem Pompey obudził w środku nocy śpiącego księcia Wilhelma Orańskiego, gdy do obozu zakradli się wrogowie — i tym alarmem uratował mu życie. W nagrodę mopsy zostały ulubieńcami całej dynastii i razem z nią trafiły w końcu na angielski dwór, a potem na salony całej Europy. Od tamtej pory ten mały pies robi w zasadzie jedno: zdobywa kolejne dwory. Ostatnio — Twój. Bardzo w duchu swojego motta: wiele w małym.

Ma do tego idealne wyposażenie: tę wielką, okrągłą głowę, pomarszczone czoło i wyłupiaste oczy, które potrafią przybrać dosłownie każdy wyraz — od głębokiej zadumy po szczere oburzenie, że ktoś właśnie przestał go głaskać. Porozumiewa się przy tym własnym repertuarem prychnięć, posapywań i pochrząkiwań, który po jakimś czasie zaczynasz rozumieć jak drugi język. A wszystko to podane z powagą małego dygnitarza, który najwyraźniej nie ma pojęcia, że jest przezabawny — i właśnie to czyni go jeszcze zabawniejszym.

Cała ta klaunada ma zresztą czułe zaplecze: mops to pies o naprawdę ciepłym, towarzyskim sercu. Żyje dla bliskości — ale w wydaniu aktywnym: nie wystarcza mu ciche leżenie w kącie, on chce uczestniczyć, angażować się, być w samym środku tego, co robisz. Wyczuwa przy tym nastroje lepiej, niż można by się po takim wesołku spodziewać, i w gorszy dzień potrafi przysiąść się bliżej, żeby swoim repertuarem min po prostu Cię rozchmurzyć. Hodowano go od zawsze wyłącznie do towarzystwa i radości — i tę rolę traktuje z całym oddaniem. Dlatego tak bardzo chce się, żeby został z nami zdrowy jak najdłużej.

Tu zaczyna się część, w której mops naprawdę potrzebuje Twojej rozwagi — bo jego dwie wielkie miłości, jedzenie i bycie w centrum uwagi, tworzą razem niebezpieczny duet. Mops potrafi wyprosić przekąskę tak, że odegra przed Tobą cały spektakl zdumienia, jak to w ogóle możliwe, że jeszcze jej nie dostał — a że jest psem mało aktywnym i z natury skłonnym do tycia, każda „nagroda za bycie uroczym" odkłada się błyskawicznie. Sekret jest prosty: nie płać komikowi jedzeniem.

Bo mops nie zachwyci Cię ani sprawnością, ani posłuszeństwem — on robi coś znacznie trudniejszego: sprawia, że trudno przy nim o smutek. To mały, oddany komediant, którego jedynym życiowym celem jest być blisko Ciebie i co chwila przypominać Ci, że życie potrafi być po prostu zabawne.

Twoja rola w tym układzie jest prosta i pełna czułości: zadbaj o jego wagę, oddech i te jego śmieszne fałdki tak troskliwie, jak on dba o Twój dobry humor. Bo dobrze prowadzony mops to lata małego, pogodnego szczęścia — komika, który do końca będzie przekonany, że to wszystko jedna wielka, wspólna zabawa, a Ty jesteś jego najlepszą publicznością.