Papillon

Trudno o psa, którego wygląd równie skutecznie wprowadza w błąd. Wszystko w papillonie — wielkie, ofręzlone uszy rozłożone niczym skrzydła motyla (stąd zresztą nazwa, bo papillon to po francusku „motyl"), jedwabista sierść i dworski rodowód — krzyczy: delikatna ozdoba do trzymania na aksamitnej poduszce. Przez stulecia dokładnie tak go zresztą traktowano: papillony rozpieszczano na europejskich dworach, sadzano na kolanach dam i królowych i uwieczniano na renesansowych portretach jako żywe klejnoty. Cały ten obraz ma jednak jedną drobną wadę — jest kompletnie nieprawdziwy. W tej filigranowej, motylej oprawie mieści się bowiem umysł i temperament prawdziwego psa do zadań specjalnych.

Zacznijmy od rozmiarów intelektu, bo te u papillona są iście niemotylowe. Rasa plasuje się w ścisłej czołówce psiej inteligencji, tuż obok owczarków i border collie — z tą drobną różnicą, że papillon zajmuje to miejsce, mierząc w kłębie ledwie dwadzieścia kilka centymetrów. Nową sztuczkę opanowuje, zanim zdążysz dobrze wytłumaczyć, o co Ci chodzi; jeśli za drzwiczkami szafki chowasz przysmaki, możesz przyjąć za pewnik, że już dawno to rozpracował i czeka jedynie na sprzyjającą okazję; a gdy się nudzi, ten błyskotliwy umysł bierze się do dzieła i wymyśla rozrywki, które rzadko bywają zgodne z domowym regulaminem. Druga niespodzianka siedzi w ciele: ten dwu-, trzykilogramowy maluch jest niestrudzonym atletą, który śmiga po torach agility tak, że więksi rywale mogą mu jedynie patrzeć w ogon, przebiega bez śladu zadyszki trasy zawstydzające niejednego dużego psa i ani przez moment nie sprawia wrażenia świadomego, że teoretycznie powinien być kruchy. Podsuń mu aksamitną poduszkę, a spojrzy na Ciebie z miną mówiącą, że owszem, chętnie z niej skorzysta — zaraz po tym, jak wróci z porządnej, długiej przygody.

A teraz rzecz najważniejsza, bo cały ten nieprzeciętny rozum papillon kieruje w jedną, bardzo konkretną stronę: ku swojemu człowiekowi. To nie jest pies, który zadowoli się leżeniem na kolanach i przyjmowaniem czułości — papillon chce być Twoim wspólnikiem. Patrzy Ci w oczy i naprawdę odczytuje, w jakim jesteś nastroju; uczy się Twoich rytuałów i wyczuwa, że szykujesz się do wyjścia, jeszcze zanim sięgniesz po klucze; podaje łapę, przyswaja nowe słowa i rozwiązuje zagadki nie dla samej nagrody, ale dlatego, że robienie czegoś razem z Tobą jest dla niego najlepszą formą bliskości, jaką zna. Taka miłość — uważna, zaangażowana, szczerze Tobą zaciekawiona — ma w sobie wyjątkową głębię. A że papillony dożywają w zdrowiu i pogodzie ducha nawet kilkunastu lat, ten błyskotliwy mały wspólnik zostaje przy Tobie na długo — na całe rozdziały życia, które przejdziecie ramię w ramię.

Tak nieoczekiwana w tak małym ciele energia ma swoje wymagania, które najlepiej widać przy misce — papillon spala znacznie więcej, niż podpowiadałby jego rozmiar.

Niewielu psów potrafi zmylić pierwszym wrażeniem tak skutecznie jak papillon — i niewielu wynagradza za przejrzenie tej uroczej maskarady równie hojnie. Bystrość, energia, odwaga i czułość mieszczą się w nim w ilościach, które zawstydziłyby psa pięć razy większego — pod jednym wszakże warunkiem: że potraktujesz go zgodnie z tym, kim naprawdę jest. Nie kruchą ozdóbką, lecz mądrym, sportowym kompanem, który łaknie ruchu, wyzwań i Twojego towarzystwa.

Daj mu zajęcie dla tej lotnej głowy, porcję ruchu godną jego serca i dużo wspólnego działania, a odwdzięczy Ci się latami błyskotliwej, radosnej przyjaźni. Bo papillon, mimo całej swojej motylej delikatności, wcale nie marzy o jedwabnej poduszce. Marzy o tym, by być przy Tobie, myśleć razem z Tobą i przeżyć u Twojego boku każdą przygodę, jaką niosą te długie wspólne lata — a trudno o piękniejszego towarzysza tej drogi niż mały motyl, który ze wszystkich miejsc na świecie wybrał właśnie lot tuż obok Ciebie.