Pinczer Miniaturowy

Polszczyzna zrobiła temu psu krzywdę. „Trząść się jak ratlerek” mówimy o kimś, kto się boi — a ratlerek, czyli pinczer miniaturowy, należy do najodważniejszych stworzeń, jakie kiedykolwiek ważyły pięć kilo. Owszem, trzęsie się. Tyle że nie ze strachu. Ma krótką, gładką sierść bez podszerstka, więc marznie szybciej niż Ty w cienkiej kurtce. Resztę robi temperament: niecierpliwość przed spacerem, oburzenie na gołębia, radość, że sięgasz po smycz — wszystko to musi się w nim gdzieś podziać, więc wychodzi drżeniem. Samo słowo „ratlerek” też zresztą nie jest przezwiskiem. Przyszło z niemieckiego i znaczy tyle, co szczurołap: to nazwa zawodu. A wzorzec rasy opisuje go czterema określeniami, wśród których próżno szukać słowa „płochliwy”: żywy, pełen temperamentu, pewny siebie i zrównoważony.

Druga krzywda nazywa się „mały doberman”. Podobieństwo jest uderzające, tylko kolejność odwrotna. Małe pinczery tępiły szczury w niemieckich stajniach i obejściach na długo przed tym, zanim w 1890 roku pan Louis Dobermann wyhodował swojego pierwszego psa. Jeśli więc ktoś tu kogoś przypomina, to raczej doberman pinczera — tylko o dobre trzydzieści kilo cięższego. Niemcy mówili na niego także „Rehpinscher”, pinczer-sarna, bo ruda maść i cienkie, wysokie nogi kojarzyły im się z leśną sarenką. Stąd trzecie polskie przezwisko: sarenka. Ratlerek, mały doberman, sarenka. Trzy imiona i żadne własne. On się tym nie przejmuje ani trochę, bo ma coś, czego nie odbierze mu żaden słownik: doskonale wie, kim jest.

A jest przede wszystkim psem, przed którym nie ma rzeczy zamkniętych. Drzwi uchylone na trzy sekundy to dla niego zaproszenie. Ogrodzenie sprawdza metr po metrze, jak inspektor budowlany, i zawsze znajduje usterkę. Szpara, w którą nie wsunąłbyś dłoni, okazuje się w sam raz na pinczera. Wszystko, co pojawia się w domu, musi zostać osobiście skontrolowane: torba z zakupami, wnętrze szafki, zawartość kosza. Piszczącą zabawkę rozbiera na części szybciej, niż zaparzysz herbatę, bo interesuje go wyłącznie to, co piszczało. Po takim dniu pracy należy mu się słońce: kładzie się w jasnej plamie na podłodze i przez całe popołudnie przesuwa się razem z nią, centymetr po centymetrze, jak wskazówka zegara słonecznego. A wieczorem wchodzi pod Twoją kołdrę — głową naprzód, bez pytania — i układa się w zgięciu kolan. Tam jest ciepło. Tam wreszcie nie trzeba się trząść.

Zostaje sprawa tamtego powiedzenia. Pinczer miniaturowy nie trzęsie się przed odkurzaczem, burzą ani kurierem z paczką większą od niego samego. Jest jednak jedna sytuacja, w której ten nieustraszony pies trzęsie się naprawdę — cały, od nosa po koniec ogona — i nie ma to nic wspólnego z zimnem. Zdarza się za każdym razem, gdy stajesz w drzwiach. Po ośmiu godzinach albo po ośmiu minutach, bez różnicy. Tyle radości w pięciu kilogramach po prostu się nie mieści, więc musi jakoś wyjść. Jeśli ktoś kiedyś trząsł się tak na Twój widok, to wiesz, że nie ma w tym żadnego wstydu. To komplement.

Z drżeniem wiąże się zresztą najczęstszy błąd przy misce. Pies się trzęsie, człowiekowi robi się go żal — i dosypuje. Tymczasem drżącego pinczera się nie dokarmia, tylko ubiera. Ta rasa tyje łatwo, a nadwagę dźwigają potem te same cienkie, sarnie nogi, których kolana i biodra są jej najsłabszym punktem.

Ratlerek, mały doberman, sarenka. Polszczyzna dała mu trzy imiona, wszystkie pożyczone, i żadnego już nie cofnie. Tę krzywdę możesz naprawić tylko Ty — jednym słowem.

Wybierzesz je po długiej rodzinnej naradzie. Będzie krótkie, w tydzień dorobi się pięciu zdrobnień i nie trafi do żadnego słownika. Ale to na nie będzie pędził przez całe mieszkanie, z poślizgiem na zakręcie, żeby stanąć przed Tobą i trząść się od uszu po ogon.

Ktoś, kto zobaczy to z boku, powie: „O, ratlerek. Patrz, jak się trzęsie”. A on po prostu usłyszał własne imię.