Mastif Angielski

Mastif angielski jest tak potężny, że groźba i agresja są mu po prostu zbędne — i właśnie stąd bierze się jego niezwykła, spokojna łagodność. To jedna z najstarszych i najcięższych ras świata, prawdziwy kolos, który potrafi ważyć więcej niż dorosły mężczyzna. Jego przodkowie budzili grozę w starożytności: szli do boju u boku armii, strzegli i walczyli na arenach, a sama ich postura wystarczała, by odstraszyć każdego przeciwnika. Ta postura przetrwała w mastifie do dziś — tyle że dawna bojowość gdzieś po drodze całkowicie wygasła, ustępując miejsca spokojowi prawdziwego mocarza. Współczesny mastif nie musi nikogo atakować ani niczego pilnować na siłę, bo wystarczy, że jest. Jeden jego widok — ta wielka, dostojna głowa i masywna sylwetka spoczywająca spokojnie przy drzwiach — mówi więcej niż najgłośniejsze szczekanie. A najpiękniejsze jest to, że ten budzący respekt kolos ma usposobienie łagodne jak mało który pies na świecie.

Życie z tak wielkim psem to codzienne lekcje pokory wobec praw fizyki. Mastif jest spokojny, powolny i dostojny — to mistrz leniwego odpoczynku, który najchętniej spędza dzień, rozłożywszy swoje kilkadziesiąt kilogramów dokładnie w tym przejściu, którym akurat musisz przejść. Z głębokim przekonaniem uważa się przy tym za pieska do towarzystwa i jeśli tylko da mu się szansę, spróbuje wgramolić Ci się na kolana albo oprzeć o Ciebie cały swój ciężar, zamieniając Cię w wygodny mebel, z którego przez najbliższą godzinę raczej się nie ruszysz. Co zabawne, działa to też w drugą stronę: gdy mastif rozłoży się w swoim ulubionym miejscu i uzna temat za zamknięty, sam zmienia się w obiekt, którego żadne prawo fizyki nie zdoła już ruszyć — możesz prosić, namawiać i delikatnie popychać, a on i tak pozostanie tam, gdzie postanowił, niczym ciepły, oddychający głaz narzutowy. Całą tę dobroduszną gnuśność przerywa właściwie tylko wtedy, gdy uzna, że dzieje się coś niepokojącego — wówczas unosi wielki łeb i spogląda w stronę zagrożenia, co zazwyczaj absolutnie wystarcza, bo na świecie nie ma zbyt wielu intruzów gotowych dyskutować z czymś tak ogromnym, co właśnie zwróciło na nich uwagę.

Bo choć mastif wygląda jak żywa forteca, w środku jest zaskakująco miękki i wrażliwy — to pies głęboko przywiązany do rodziny, który mimo swoich rozmiarów źle znosi samotność i potrafi się autentycznie zasmucić ostrym słowem czy chłodem. Całą tę swoją ogromną, spokojną czułość kieruje ku najbliższym: chce być przy nich, łagodnie czuwać nad ich spokojem i ofiarować im to niewzruszone poczucie bezpieczeństwa, które potrafi dać tylko ktoś tak wielki i tak dobry zarazem. Jest cierpliwy i delikatny, słynie z anielskiej wyrozumiałości wobec dzieci, przy których ta cała góra mięśni zamienia się w najłagodniejszą z niań. To pies, który nie chce od życia wiele — pragnie po prostu być blisko swoich ludzi i mieć pewność, że są bezpieczni.

Mastif angielski to pies, który czyni z gabarytów cnotę — łączy onieśmielającą potęgę z gołębim sercem i nosi jedno i drugie z niewzruszoną godnością. To nie jest pies dla każdego: potrzebuje przestrzeni, spokojnego prowadzenia i opiekuna, który mądrze przeprowadzi go przez ten długi okres dorastania. Ale dla kogoś, kto mu to da, staje się czymś więcej niż psem — łagodnym strażnikiem całego domu i jego najspokojniejszym sercem.

Zadbaj o jego stawy, sylwetkę i spokój, otocz go bliskością, której ten wrażliwy olbrzym tak bardzo potrzebuje, a odwdzięczy Ci się miłością na swój własny sposób — cichą, spokojną i niewzruszoną jak on sam. Bo trudno o lepsze uczucie niż to, które daje mastif: gdy ten ogromny, dobry pies kładzie obok Ciebie wielki łeb, wzdycha z głębi duszy i całym swoim spokojem mówi Ci, że dopóki on tu jest, nie masz się czego bać. A skoro lata u jego boku odmierzone są skąpiej, niż byśmy chcieli, tym piękniejszy staje się każdy zwyczajny dzień spędzony u boku najłagodniejszego z gigantów.