Hovawart

Niektóre psy dostają imię od wyglądu, inne od umaszczenia. Hovawart dostał je wprost od swojego zadania — bo jego nazwa, wywiedziona z dawnego „Hofewart", znaczy dosłownie „strażnik domostwa". I rzadko które imię pasuje do psa równie idealnie, bo hovawart jest stróżem do szpiku kości — tyle że stróżem, który tej roli wcale nie obnosi. To jedna z najstarszych ras Niemiec: już w średniowieczu psy tego typu czuwały nad gospodarstwami, dworami i zamkami, strzegąc dobytku i rodziny swoich panów. Z biegiem wieków rasa niemal zniknęła i dopiero w XX stuleciu garstka pasjonatów mozolnie przywróciła ją światu, odtwarzając tego wszechstronnego, dzielnego psa niemal od podstaw. To, co z tego wyrosło, to obrońca o spokoju i pewności siebie, jakich nie sposób udać — pies, który dźwiga stulecia strażniczej służby tak lekko, jakby była najnaturalniejszą rzeczą pod słońcem.

Bo hovawart strzeże bez histerii i bez teatru. Tam, gdzie inne psy zalewają się spazmatycznym szczekaniem na widok wiewiórki, on jedynie unosi głowę, spokojnie taksuje sytuację wzrokiem doświadczonego ochroniarza przeglądającego nagrania z monitoringu i sam decyduje, czy sprawa w ogóle zasługuje na jego uwagę. Wobec obcych zachowuje uprzejmy dystans, jakby chciał najpierw wyrobić sobie zdanie, zanim kogokolwiek dopuści bliżej. Ta sama rozważność dotyczy zresztą poleceń: hovawart jest na tyle mądry, że Twoją komendę traktuje raczej jak rozsądną propozycję, którą gotów jest przyjąć — o ile rozumie, czemu ma służyć. A do całego tego dostojeństwa dorzuca rozbrajającą niespodziankę: dojrzewa wyjątkowo wolno i przez pierwsze dwa, trzy lata bez ostrzeżenia przeskakuje między dwoma wcieleniami. Potrafi przez chwilę stać w progu jak posągowy obrońca rodu, by sekundę później przynieść Ci zabawkę z powagą, jakby składał ważny meldunek, i z entuzjazmem szczeniaka domagać się, żebyś rzucił ją choć jeszcze ten jeden, ostatni raz.

A jednak najpiękniejsze w tej rasie jest to, jak hovawart kocha — bo robi to równie cicho, jak strzeże, i właśnie dlatego tak głęboko. Nie obsypie Cię lawiną entuzjazmu ani teatralnymi powitaniami; jego oddanie objawia się inaczej: w tym, że jest zawsze gdzieś obok, że dyskretnie wodzi za Tobą wzrokiem, że kładzie się dokładnie tam, skąd ma na oku całą rodzinę. Gdy raz zwiąże się ze swoimi ludźmi, robi to na całe życie i bez reszty — staje się ich niezawodnym, milczącym opiekunem, który daje poczucie bezpieczeństwa nie groźną pozą, lecz samą swoją spokojną, pewną obecnością. Jest w tym coś wzruszająco ponadczasowego: kochając i strzegąc swojej rodziny, hovawart robi dokładnie to samo, co jego przodkowie czynili przed wiekami u bram zamków — z tą samą wiernością, której stulecia nie zdołały w tej rasie wygasić. Kto raz pozna tego psa, ten zwykle zostaje przy nim na zawsze, bo na tak cichą i tak całkowitą wierność po prostu nie sposób nie odpowiedzieć tym samym.

Hovawart to rasa dla kogoś, kto szuka psa mądrego, wszechstronnego i wiernego do końca — obrońcy, który w jednej chwili potrafi być czułym domownikiem. To nie jest pies dla każdego: potrzebuje opiekuna, który da mu ruch, zajęcie dla bystrej głowy, spokojne i konsekwentne prowadzenie oraz cierpliwość na te kilka lat radosnego dorastania. Ale dla kogoś, kto mu to da, staje się towarzyszem, jakich naprawdę niewielu.

Daj mu ruch, mądre prowadzenie, troskę o stawy i bliskość rodziny, której tak potrzebuje, a odwdzięczy Ci się czymś bezcennym: spokojną, niewzruszoną wiernością na całe życie. Bo przez wszystkie te stulecia hovawart nie zmienił się ani na jotę — wciąż jest dokładnie tym, kim zapisano go w jego imieniu: strażnikiem domu. A kiedy ten poważny pies odkłada na chwilę swoje obowiązki, kładzie Ci ciężki łeb na kolanach i wzdycha z cichym zadowoleniem, rozumiesz, że pod jego strażą znalazł się nie tylko Twój dom, ale i Twoje serce — i że trudno o spokojniejszą pewność, że jedno i drugie powierzyłeś w najlepsze możliwe ręce.