Greyhound (Chart Angielski)

Greyhound przekracza dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym o dwadzieścia kilometrów na godzinę. Samochodom wolno tam pięćdziesiąt, on biegnie siedemdziesiąt, więc fotoradar zrobiłby mu zdjęcie. Dla porównania: najszybszy człowiek w historii rozpędził się na stumetrówce do niecałych czterdziestu pięciu. Greyhound, po polsku chart angielski, jest najszybszym psem świata i osiąga to bez kolców, bez trenera i bez rozgrzewki.

Jest to przy tym konstrukcja bardzo stara. W grodzie Chotěbuz pod Czeskim Cieszynem, tuż za polską granicą, archeolodzy znaleźli kości psa z ósmego albo dziewiątego wieku: siedemdziesiąt centymetrów w kłębie, smukły, a w badaniu genetycznym niemal identyczny ze współczesnym greyhoundem. Przez tysiąc dwieście lat zmieniło się wszystko: granice, języki i sposoby podróżowania. On nie. Najwyraźniej nikt nie znalazł w nim nic do poprawienia.

Trudno się dziwić, bo to ciało zbudowano wokół jednej rzeczy. W galopie greyhound dwa razy na każdy skok odrywa od ziemi wszystkie cztery łapy i nawet przez trzy czwarte biegu jest w powietrzu; ściśle biorąc, to lot z przerwami na odbicie. Serce ma większe niż inne psy tej wielkości, krew gęstszą od czerwonych krwinek, a tłuszczu o połowę mniej. Weterynarz, który pierwszy raz ogląda jego wyniki badań, sięga po telefon: krwinek za dużo, płytek za mało, tarczyca jak u chorego. U greyhounda to norma i dobry lekarz o tym wie.

A teraz niespodzianka: ten pies prawie nigdy nie biega. Pół minuty pełnego galopu na ogrodzonym terenie, dwa półgodzinne spacery i dzień ma z głowy. Resztę czasu chodzi wolno, stoi długo i leży jeszcze dłużej. Na komendę „siad” patrzy z zakłopotaniem i ma rację: przy tak rozbudowanych mięśniach ud siedzenie jest dla większości greyhoundów po prostu niewygodne, więc albo stoją, albo leżą. Leżą zresztą znakomicie. W domu greyhound jest cichy i prawie nie szczeka, a w dużym amerykańskim badaniu wypadł jako jedna z najmniej agresywnych ras: wobec obcych, wobec opiekunów i wobec innych psów. Zdjęcia w biegu i tak mu nie zrobisz, bo wychodzi smuga. Opiekunowie greyhoundów mają w telefonach setki zdjęć swoich psów i prawie na wszystkich pies śpi.

Jest w tym coś, czego warto się od niego nauczyć. On może siedemdziesiąt i prawie nigdy tego nie robi. My odwrotnie: nasza prędkość maksymalna to bieg do odjeżdżającego tramwaju, a spieszymy się od budzika do wieczora. Jemy w biegu, odpisujemy w biegu, nawet odpoczywamy na czas. Greyhound patrzy na to z legowiska ze spokojem kogoś, kto swoje wie: jeśli naprawdę będzie trzeba, znajdzie się na miejscu pierwszy. Dlatego nie musi być w drodze przez cały dzień. Spieszą się wolni. Szybcy mają czas.

Ciało zbudowane do takiej prędkości ma jedną konsekwencję: nie ma w nim nic na zapas. Ani tłuszczu, ani podszerstka, ani wyściółki między kością a podłogą. Wszystko zbędne zdjęto, żeby było szybciej. Greyhound dostaje więc od Ciebie na bieżąco to, co inne psy noszą na sobie: ciepło, kiedy wieje, coś miękkiego pod łokcie i jedzenie odmierzone uważnie, bo nie ma z czego chudnąć, a tyć nie powinien. Pies, który niczego nie odkłada, codziennie od nowa polega na Tobie.

Wieczorem podejdzie, stanie bokiem i oprze się o Twoje nogi całym ciężarem. Tak robią greyhoundy, kiedy komuś ufają. Nie da się wtedy nigdzie pójść, trzeba stać. Trzydzieści kilo najszybszego psa świata stoi oparte o Ciebie i nigdzie się nie spieszy.

Przez tę chwilę Ty też nie.