Dog Niemiecki

Dog niemiecki nosi dumny przydomek „Apolla wśród psów" i w pełni na niego zasługuje — to najwyższa rasa świata, pies, który stojąc na tylnych łapach, patrzy dorosłemu człowiekowi prosto w oczy, a wagą potrafi dorównać dorosłemu mężczyźnie. Wyhodowany niegdyś w Niemczech do strzeżenia rozległych posiadłości i towarzyszenia panom na wielkich wyprawach, dziś jest przede wszystkim jednym z najłagodniejszych, najbardziej majestatycznych towarzyszy, jakich można sobie wymarzyć. Z jednym drobnym zastrzeżeniem: ten gigant najwyraźniej nigdy nie zauważył, jak bardzo jest ogromny. We własnej głowie wciąż pozostaje przytulnym pieskiem idealnym do trzymania na kolanach — i regularnie próbuje to udowodnić.

Życie z dogiem to nieustające pasmo komicznych sytuacji wynikających z prostego faktu, że nikt mu nie powiedział, ile mierzy. Potrafi oprzeć brodę na blacie kuchennym, nawet się o niego nie wspinając, ukraść kanapkę ze stołu, nie wstając z legowiska, i zająć całą kanapę z taką swobodą, jakby kupił ją na własność, pozostawiając Ci uprzejmie jeden róg. Gdy zaś postanowi okazać Ci czułość, składa na Twoich kolanach pięćdziesiąt kilo siebie z wyrazem szczerego zdziwienia, że jakimś cudem nie do końca się mieści. A do tego — wbrew tej posągowej, budzącej respekt sylwetce — dog bywa wzruszająco strachliwy: potrafi schować całe swoje ogromne cielsko za Twoimi nogami na widok kota, odkurzacza albo wyjątkowo podejrzanej reklamówki na wietrze. To jeden z jego najsłodszych paradoksów: największy pies w okolicy, który w głębi duszy wolałby, żebyś to Ty go obronił.

Bo cały ten majestat i komizm to tylko opakowanie jednego z najczulszych serc w psim świecie. Dog niemiecki jest spokojny, łagodny i przywiązany do rodziny w sposób, który rozbraja każdego — to wielki, ciepły domator, który nie pragnie podbijać świata, a jedynie być blisko swoich ludzi i leżeć tam, gdzie oni. Mimo gabarytów to pies zaskakująco spokojny, a wręcz wygodnicki — stworzony do wspólnego wylegiwania się i cichego towarzyszenia. A że natura bywa okrutna wobec olbrzymów i daje dogom stanowczo za mało czasu, każdy rok u boku takiego psa jest na wagę złota. Dlatego warto z całych sił zadbać o to jedno, na co naprawdę mamy wpływ — by te lata, których jest tak niewiele, były pełne, zdrowe i wygodne.

Jest wreszcie sprawa przy dogu absolutnie najważniejsza — ważniejsza niż przy niemal jakiejkolwiek innej rasie: skręt żołądka. Gigantyczne psy o głębokiej klatce piersiowej są nim zagrożone najmocniej ze wszystkich — u doga to realne, statystycznie wysokie ryzyko i stan bezpośredniego zagrożenia życia.

Bo u doga niemieckiego wszystko jest największe — także serce. Ktoś tak ogromny potrafi być jednocześnie tak delikatny, czuły i wręcz bezbronnie oddany swoim ludziom.

Zadbaj mądrze o jego brzuch, stawy i wygodę, a w zamian dostaniesz coś naprawdę wyjątkowego: majestatycznego olbrzyma, który położy Ci łeb wielkości poduszki na kolanach, westchnie z czystego zadowolenia i przez cały swój — niestety zbyt krótki — czas będzie absolutnie przekonany, że jest Twoim największym na świecie pieskiem do przytulania. I wiesz co? Pozwól mu w to wierzyć. Bo w tym, co najważniejsze, ma całkowitą rację.