Sznaucer Olbrzym

Sznaucer olbrzym ma minę, która nie dopuszcza dyskusji. Gęste, nawisające brwi, imponująca broda i poważne, badawcze spojrzenie sprawiają, że wygląda jak surowy, brodaty generał, który właśnie przyłapał Cię na rażącej niesubordynacji i zastanawia się, co z Tobą począć. Ta dostojna powaga nie jest jednak pozą — to największy z trzech sznaucerów, wyhodowany w Niemczech jako pies gospodarski do zaganiania bydła, a później ceniony stróż browarów, rzeźni i obejść, z czasem zaś znakomity pies policyjny i obronny. Ma więc za sobą pokolenia poważnej, odpowiedzialnej roboty i nosi to w sobie z pełną świadomością. Tyle że ta generalska powaga to dopiero pierwsze wrażenie — a jak to z pierwszymi wrażeniami bywa, nie mówi całej prawdy. Bo sznaucer olbrzym jest nie tylko dostojny i groźny. Jest też zaskakująco bystry, psotny i — wobec swoich ludzi — bezgranicznie czuły.

Zacznijmy od tej słynnej miny, bo potrafi nieźle namieszać. Sznaucer olbrzym przez większość czasu wygląda na głęboko czymś zatroskanego albo lekko Tobą rozczarowanego — broda i brwi sprawiają, że nawet w doskonałym humorze prezentuje się jak emerytowany wykładowca, który nie kupił ani jednego słowa z Twojego tłumaczenia. Pod tą sceptyczną fasadą pracuje jednak pierwszorzędny mózg: to pies tak bystry, że często wydaje się o krok przed Tobą, i doskonale wie, które zasady obowiązują naprawdę, a które da się twórczo obejść. Znudzony, weźmie sprawy w swoje łapy — nauczy się otwierać drzwi, opróżniać szafki i organizować rozrywki, których nikt mu nie zlecał. Do tego rolę stróża traktuje z powagą godną tej brody: lustruje każdego gościa od stóp do głów, skrupulatnie odnotowuje, kto i kiedy zbliża się do furtki, a samą jego obecnością niejeden listonosz nabiera ochoty, by przemyśleć swoją karierę. To naprawdę dużo psa — pewnego siebie, czujnego i głęboko przekonanego, że to wyłącznie dzięki jego nadzorowi wszyscy w tym domu są jeszcze cali i bezpieczni.

A potem zamykają się drzwi, znika publiczność — i surowy generał gdzieś się ulatnia. Bo z własną rodziną sznaucer olbrzym zrzuca całą tę powagę jak za ciasny mundur i pokazuje, kim jest naprawdę: wielkim, brodatym psotnikiem, który przynosi zabawki, dopomina się o wspólną gońca po ogrodzie i z rozbrajającą bezceremonialnością układa swoje kilkadziesiąt kilogramów możliwie najbliżej ukochanych ludzi. Ale pod tą wesołością ani na moment nie gaśnie to, co w tej rasie najgłębsze — sznaucer olbrzym mianował się Twoim ochroniarzem i traktuje tę funkcję jak misję życia. Czuwa, gdy odpoczywasz, staje między Tobą a wszystkim, co wyda mu się podejrzane, i bez wahania zasłoniłby Cię własnym ciałem. To jest właśnie jego sposób mówienia „kocham": nie słodką uległością, lecz tym, że bierze Cię pod opiekę i już nigdy z niej nie wypuszcza. A bycie kimś, komu taki pies oddał swoją wierność i swój psotny, czuły uśmiech chowany przed całym światem, to jeden z piękniejszych przywilejów, jakie może dać pies.

Sznaucer olbrzym to mnóstwo charakteru w jednym, imponującym psie — nie jest to towarzysz dla każdego, bo wymaga ruchu, mądrego prowadzenia i zajęcia dla tej bystrej głowy. Ale dla kogoś, kto te potrzeby zrozumie, staje się strażnikiem i przyjacielem, jakich mało: dostojnym, oddanym i zaskakująco zabawnym.

Daj mu porządną dawkę ruchu, pracę dla umysłu i miejsce w samym środku rodziny, a w zamian dostaniesz całego tego psa bez reszty — jego siłę, jego czujność i ten psotny błysk w oku, który chowa przed całym światem. Bo choć sznaucer olbrzym nosi minę surowego generała i strzeże Cię z powagą, na jaką stać tylko prawdziwego stróża, w głębi duszy pragnie jednego: być przy swoich ludziach, czuwać nad nimi i raz po raz rozśmieszać ich do łez. A jeśli to właśnie Ciebie wybrał, możesz być pewien, że nie ma na świecie niczego, przed czym ten brodaty olbrzym by Cię nie zasłonił.