Szpic Niemiecki

Szpic niemiecki żyje w głębokim, niewzruszonym przekonaniu, że to wyłącznie dzięki niemu Twój dom wciąż stoi, nikt go nie okradł, a listonosz został należycie i stanowczo spłoszony. I — co najzabawniejsze — trudno mu tego przekonania całkiem odmówić, bo właśnie tę służbę jego przodkowie pełnili przez stulecia. Szpice to jedne z najstarszych psów Europy Środkowej: od wieków siedziały na podwórkach, wozach i barkach, czujnie obwieszczając każdego, kto się zbliżał, i strzegąc dobytku gospodarzy. Cała ta historia mieści się dziś w niewielkim, lisiookim psie o spiczastym pyszczku, stojących uszkach i przepięknym, puszystym kołnierzu, z ogonem zawadiacko zarzuconym na grzbiet. A do tego szpic ma w sobie coś, czego czas zdaje się nie imać: wygląda i zachowuje się jak wieczny szczeniak — rozentuzjazmowany, bystry i radosny aż do późnej starości.

W praktyce oznacza to, że jeśli w promieniu Twojego osiedla spadnie liść, przemknie kot albo zadzwoni dzwonek przejeżdżającego roweru, szpic niezwłocznie Cię o tym poinformuje — głośno, z przejęciem i w głębokim poczuciu, że właśnie zażegnał poważne zagrożenie. Traktuje siebie z całą powagą zawodowca: obchodzi swój rewir, melduje o gościach na długo, zanim ci dotrą do drzwi, i z wyraźną satysfakcją przyjmuje należną mu pochwałę za dobrze wykonaną robotę. Jest przy tym bystry jak mało kto i błyskawicznie uczy się wszystkiego — sztuczek, komend, a także, niestety, tego, że szczekaniem da się na ludziach wymóc niejedno. A jednocześnie ten zasadniczy strażnik to niepoprawny czaruś: na widok ukochanego człowieka cała jego służbowa powaga gdzieś znika, a zostaje rozdokazany lisek, który kręci się w kółko, podryguje i uśmiecha tym swoim charakterystycznym, zadartym szpicowym uśmiechem. Powaga obowiązków i czysta radość życia walczą w nim o lepsze przez cały dzień — i na szczęście zwykle wygrywa to drugie.

Bo całe to czujne krzątanie jest u szpica przede wszystkim wyrazem serca do głębi przywiązanego do swojej rodziny. Szpic szczeka i pilnuje nie dlatego, że jest nieufnym malkontentem, ale dlatego, że to jego własny sposób na opiekę nad tymi, których kocha — w jego świecie czujność jest po prostu formą czułości. Jest wierny, lgnie do swoich ludzi i chce być w samym środku domowego życia: uczestniczyć we wszystkim i mieć ukochanych na oku. Odwdzięcza się za to towarzystwem pełnym pogody, dowcipu i niespożytej energii, która potrafi rozweselić nawet najszarszy dzień. To pies, który mimo niewielkich rozmiarów wnosi do domu mnóstwo charakteru i ciepła — wierny przyjaciel w przebraniu małego, puszystego lisa, dla którego Twoje bezpieczeństwo i Twój dobry humor to dwa najważniejsze punkty codziennej służby.

Niewielki szpic niemiecki nosi w sobie serce, czujność i radość życia większe, niż można by się po jego rozmiarach spodziewać — i właśnie tym obdarowuje cały dom. To pies, który potrzebuje uwagi, ruchu, zajęcia dla bystrego umysłu i odrobiny konsekwencji (zwłaszcza w kwestii szczekania), ale w zamian daje towarzystwo, przy którym po prostu trudno się nudzić.

Daj mu tę uwagę, ruch, zajęcie dla bystrego łebka i spokojną, konsekwentną rękę, a odwdzięczy Ci się czymś bezcennym: czujnym, wiernym towarzyszem, przy którym żaden dzień nie jest nudny ani samotny. Bo kiedy ten mały lisek obejdzie wieczorem swój rewir, sprawdzi, czy wszyscy domownicy są na miejscu, a potem z westchnieniem ulgi wtuli się w Ciebie, pewny, że dobrze wypełnił swój dzień — czujesz, że masz przy sobie kogoś, kto traktuje Twój dom i Twoje serce jak najważniejszą rzecz pod słońcem. I taki właśnie jest szpic niemiecki: maleńki strażnik wielkiej miłości.