Owczarek Niemiecki

Owczarek niemiecki nie robi niczego połowicznie — a kochania już na pewno. Gdy raz uzna Cię za swojego człowieka, przestaje być psem „przy okazji", a staje się wspólnikiem w każdej sprawie dnia. Idzie tam, gdzie Ty. Obserwuje to, co Ty. Układa się dokładnie między Tobą a drzwiami — tak po prostu, służbowo. I patrzy na Ciebie tym swoim uważnym, prześwietlającym wzrokiem, jakby w każdej chwili był gotów rzucić wszystko i ruszyć z Tobą choćby na koniec świata — najchętniej w tej właśnie sekundzie.

Ta gotowość do służby nie wzięła się znikąd. Owczarka niemieckiego wymyślił pod koniec XIX wieku kapitan Max von Stephanitz, który zapragnął stworzyć psa doskonałego do pracy — mądrego, dzielnego i wszechstronnego — i od psa o imieniu Horand rozpoczął całą rasę. Reszta potoczyła się tak, jakby owczarek postanowił osobiście sprawdzić każdy zawód świata: to właśnie owczarki niemieckie zostały pierwszymi szkolonymi przewodnikami osób niewidomych, do dziś służą w policji i ekipach ratowniczych, a jeden z nich — Rin Tin Tin, szczeniak uratowany w czasie wojny przez amerykańskiego żołnierza — został największą psią gwiazdą Hollywood i podobno o włos przegrał pierwszego Oscara dla najlepszego aktora. Całkiem niezła kariera jak na rasę, która ma w nazwie pasanie owiec. A jednak ze wszystkich tych zawodów owczarek za najważniejszy niezmiennie uważa jeden: być Twoim.

To pies, który musi mieć zajęcie, bo inaczej zajęcie znajdzie sobie sam. Owczarek bez zadania potrafi awansować się na szefa ochrony gospodarstwa: przeprowadza kontrolę dokumentów każdemu gołębiowi na parapecie, traktuje zamknięte drzwi jak drobne naruszenie procedur i z poważną miną nadzoruje wszystko, co dzieje się w domu. Uczy się przy tym szybciej, niż zdążysz wymyślać mu lekcje — po tygodniu zna nowe komendy, po miesiącu rozpoznaje po butach, czy wychodzisz do pracy, czy na spacer, i trudno oprzeć się wrażeniu, że gdyby tylko miał kciuki, sam otwierałby Ci bramę. To nie nadgorliwość — to potrzeba sensu. Ten pies chce być przydatny, chce się uczyć i chce wiedzieć, że jego praca ma znaczenie. Daj mu to, a dostaniesz partnera, jakiego mało kto rozumie, dopóki sam takiego nie miał.

Cała ta wspaniała maszyneria wymaga jednak świadomej troski — i to od pierwszych miesięcy życia. Owczarek dorasta do sporych rozmiarów, a jego stawy i biodra to znany czuły punkt rasy. Obowiązuje tu zasada, która brzmi nieintuicyjnie: u szczeniaka mniej znaczy lepiej. Zbyt szybki wzrost i nadmiar kalorii w młodości to prosta droga do kłopotów ze stawami w przyszłości. Spokojny, równomierny rozwój daje mocniejszego, sprawniejszego psa na długie lata — a o te lata przy owczarku zawsze chodzi najbardziej. Drugi czuły punkt jest mniej oczywisty, a bywa naprawdę groźny: głęboka klatka piersiowa owczarka zwiększa ryzyko skrętu żołądka — stanu nagłego, który potrafi zagrozić życiu. Do tego wiele owczarków ma po prostu wrażliwe trawienie — a jest i rzadszy, lecz bardzo „owczarkowy” kłopot: EPI, czyli niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki. Aż 70% wszystkich diagnoz tej choroby przypada właśnie na owczarki niemieckie. Taki pies je normalnie, a mimo to chudnie i chodzi wiecznie głodny, bo bez enzymów podawanych z posiłkami zwyczajnie nie trawi jedzenia — na szczęście raz rozpoznane EPI daje się dobrze prowadzić.

Bo owczarek niemiecki daje Ci coś, czego nie da się wymusić ani kupić: pełne, świadome zaangażowanie. On naprawdę jest po Twojej stronie — w dobry dzień i w gorszy, przy drzwiach i przy kanapie, na służbie i w drzemce tuż obok. W zamian potrzebuje jasnych zasad, zajęcia dla tej swojej bystrej głowy i opieki, która chroni jego mocne, ale nie niezniszczalne ciało.

A wtedy zobaczysz, że ten pies nie tyle z Tobą mieszka, co idzie przez życie ramię w ramię. I robi to z powagą kogoś, kto spośród wszystkich zawodów świata dostał ten najważniejszy — Ciebie — i nie zamierza go zawieść.