Buldog Francuski

Buldog francuski nie uznaje pojęcia „przestrzeń osobista". Twoja przestrzeń jest jego przestrzenią, Twoje kolana są jego kolanami, a miejsce, które właśnie zwolniłeś, żeby nalać sobie wody, najwyraźniej zostało porzucone na zawsze i należy je bezzwłocznie zająć. To pies-rzep: chodzi za Tobą z pokoju do pokoju, siada Ci na stopach, a Twoje wyjścia z domu bez niego traktuje jak oczywiste przeoczenie, które z pewnością zaraz naprawisz.

Zabawne, że ten najwierniejszy z domowników jest z pochodzenia… emigrantem. Frenchie zaczynał jako miniaturowy buldog angielskich koronkarzy z Nottingham, którzy w czasach rewolucji przemysłowej wyruszyli za pracą do Francji — z psami pod pachą. Na miejscu mały buldożek zrobił karierę, o jakiej żaden pies nie śnił: pokochał go Paryż. Przesiadywał w kawiarniach i pracowniach artystów, trafiał na płótna epoki, obracał się w towarzystwie, o którym inni mogli najwyżej poczytać w gazetach, i to Francuzi nadali mu w końcu nazwisko — bouledogue français — oraz znak firmowy: wspaniałe, postawione uszy nietoperza, dzięki którym wygląda, jakby nieustannie odbierał wiadomości z kosmosu. Tak oto Anglia go stworzyła, Francja pokochała, a on sam wybrał sobie trzecią, ostateczną ojczyznę: Twoje kolana.

Bo frenchie to komik, który nie ma o tym najmniejszego pojęcia. Ta pomarszczona, wyrazista mina, te westchnienia ciężkie jak u bohatera dramatu, ten śmiertelnie poważny sposób, w jaki potrafi usiąść na kanapie niczym urzędnik po ciężkiej dniówce — przy nim naprawdę trudno zachować powagę. Energię wydatkuje własnym systemem: trzy minuty szaleńczych okrążeń salonu na pełnej prędkości, a następnie dwugodzinna regeneracja z westchnieniem kogoś, kto właśnie przeniósł meble. W nocy zaś potrafi chrapać jak całkiem spory silnik — i pozostaje zagadką, jak tak niewielkie ciało generuje taką moc. Szybko przestaje to przeszkadzać; po jakimś czasie ta ścieżka dźwiękowa zaczyna wręcz uspokajać, bo znaczy jedno: mały jest blisko i wszystko jest na swoim miejscu.

Przy całej swojej pogodzie ducha frenchie funkcjonuje jednak na węższym marginesie niż większość psów — i naprawdę warto to rozumieć. Jego krótki pysk i specyficzna budowa dróg oddechowych sprawiają, że szybciej się męczy, gorzej znosi wysiłek i potrafi oddychać tak, jakby przed chwilą ukończył maraton, choć jedynie przeszedł z kanapy do kuchni. Upał jest dla niego nie tyle dyskomfortem, co realnym zagrożeniem — w gorące dni cień, woda i chłodna podłoga znaczą więcej niż jakikolwiek spacer. To nie kaprys ani lenistwo, tylko jego budowa, z którą trzeba mądrze współpracować. A jest jedna rzecz, która ten wąski margines potrafi zwęzić jeszcze bardziej: waga. U większości psów nadwaga obciąża głównie stawy; u buldoga francuskiego dokłada się do czegoś znacznie bardziej podstawowego — do oddechu. Każdy nadprogramowy kilogram to dodatkowa praca dla układu, który i bez tego ma pod górkę.

Problem w tym, że nasz kochany buldożek potrafi poprosić o dokładkę z miną tak przekonującą, że po chwili sam zaczynasz mieć wątpliwości, czy aby na pewno go dziś nakarmiłeś. Nie daj się — on nie głoduje, on gra. I robi to po mistrzowsku.

Bo buldog francuski oddaje Ci się w całości — całe swoje przywiązanie, całą tę zabawną, chrapliwą obecność, każde wciśnięcie się w Twój bok o drugiej w nocy. W zamian prosi o naprawdę niewiele: odrobinę chłodu latem, rozsądną miskę zamiast obfitej i miejsce dokładnie tam, gdzie Ty. Reszta to już jego działka — a on dopilnuje, żebyś nigdy, naprawdę nigdy nie poczuł się w tym domu sam. Choćby chrapaniem. I ze wszystkich ojczyzn, jakie ten mały paryżanin miał w swojej historii, na stałe zameldował się tylko w jednej: w Tobie.