Doberman

Doberman to jedna z niewielu ras, o których wiemy dokładnie, kto, kiedy i po co je stworzył. Pod koniec XIX wieku niemiecki poborca podatkowy, Karl Friedrich Louis Dobermann, postanowił wyhodować sobie idealnego ochroniarza na niebezpieczne obchody — psa elegancko zbudowanego, błyskotliwego, odważnego i bezgranicznie oddanego jednej osobie. Trzeba przyznać, że odniósł spektakularny sukces. Doberman do dziś jest dokładnie tym: smukłym, atletycznym, zdumiewająco inteligentnym psem o szlachetnej sylwetce i instynkcie obrońcy wpisanym w samo serce. Tyle że jest też czymś, czego pan Dobermann chyba nie do końca planował — najczulszym, najbardziej przyklejonym do człowieka cieniem, jakiego można sobie wyobrazić.

Bo to jest sekret tej rasy, który zaskakuje każdego, kto zna dobermana wyłącznie z groźnej reputacji: w środku mieszka skrajnie przywiązany do człowieka cień. Doberman wybiera sobie swoją osobę i odtąd nie odstępuje jej na krok — towarzyszy w każdej wędrówce po mieszkaniu, materializuje się przy nodze, ilekroć przystaniesz, i naprawdę źle znosi rozstania nawet na kilka minut. Lubi przy tym dotyk: oprze się o Twoją nogę, wciśnie bok w Twoje kolano, byle tylko nie tracić kontaktu. Ten sam pies, który w sekundę potrafi zmienić się w czujnego, nieustępliwego strażnika, dziesięć minut później wzdycha z błogością wtulony w Twój bok. Groźny wygląd to u dobermana w dużej mierze pozór — pod spodem bije serce skrajnie uczuciowego towarzysza.

I właśnie dlatego doberman to pies, który kocha z intensywnością trudną do opisania. On nie pilnuje podwórka — on pilnuje Ciebie, bo jedyne, czego naprawdę się boi, to być od Ciebie z dala. Cała jego czujność, cały ten instynkt obrońcy to w gruncie rzeczy jeden wielki gest miłości: dla dobermana ochrona i bliskość to dokładnie to samo słowo. Taki poziom oddania to ogromny dar, ale i odpowiedzialność — ten pies nie nadaje się do życia na łańcuchu czy w kojcu, z dala od rodziny. On potrzebuje być w samym środku Twojego życia, mieć zajęcie dla swojej lotnej głowy i pewność, że należy do Ciebie. Kiedy to dostaje, staje się towarzyszem tak wiernym, że samo jego ciche „bycie obok" jest jedną z lepszych rzeczy w Twoim dniu.

Przy żywieniu doberman wymaga zarówno paliwa godnego atlety, jak i szczególnej świadomości jednej sprawy — serca. To rasa skrajnie obciążona kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM): według danych rozwija ją nawet ponad połowa dobermanów, często długo bez wyraźnych objawów.

Bo doberman, wbrew swojej posągowej, groźnej aparycji, wcale nie marzy o byciu postrachem okolicy — marzy o byciu Twoim cieniem, Twoim ochroniarzem i najlepszym przyjacielem w jednym, najlepiej przyklejonym do Twojej nogi.

Daj mu bliskość, której tak bardzo łaknie, zajęcie dla tej błyskotliwej głowy i naprawdę czujną opiekę nad jego sercem, a odpłaci Ci oddaniem rzadko spotykanym w świecie psów. Pan Dobermann chciał stworzyć idealnego ochroniarza. Stworzył coś znacznie cenniejszego — psa, dla którego nie ma na świecie ważniejszego posterunku niż Twój własny cień.