Dalmatyńczyk

Dalmatyńczyka zna chyba każdy — to właśnie te białe psy w czarne łatki rozsławił na cały świat słynny film o stu jeden łaciatych szczeniakach, przez co dalmatyńczyk na zawsze urósł w świadomości ludzi do rangi prawdziwej psiej gwiazdy. Tyle że filmowa okładka mocno rozmija się tu z treścią: to rasa o zupełnie innym charakterze, niż mogłoby się wydawać. Dalmatyńczyk nie został wyhodowany do pozowania na kanapie. To pies powozowy — przez wieki biegł całymi kilometrami u boku konnych zaprzęgów, pilnując ich i niestrudzenie towarzysząc w drodze, a w Ameryce zasłynął jako maskotka straży pożarnej, pędząca przodem przed konnymi wozami strażackimi. Krótko mówiąc: ta gwiazdorska, łaciata skóra należy do wytrzymałego, urodzonego do biegu atlety.

I to jest pierwsza rzecz, którą musi wiedzieć każdy, kto zakochał się w dalmatyńczyku „z filmu": ten pies ma energii za trzy psy i absolutnie nie udaje. Krótki spacerek wokół bloku potraktuje mniej więcej tak, jak maratończyk potraktowałby propozycję przejścia do kuchni — z grzeczną pobłażliwością. Dalmatyńczyk, który nie wybiega swojej dziennej dawki ruchu, znajdzie sobie zajęcie sam, a Twoje meble rzadko bywają z tego zadowolone. Do tego dochodzą dwie urocze ciekawostki. Po pierwsze, łatki: dalmatyńczyk rodzi się zupełnie biały, a charakterystyczne plamki „wywołują się" dopiero z czasem, niczym powoli wywoływana fotografia. Po drugie, paradoks łaciatego psa: choć z daleka jest czarno-biały, jego krótka, sztywna sierść z uporem osiada na Twoich spodniach, kanapie i właściwie wszystkim w promieniu kilku metrów. A nad tym wszystkim — ten jego słynny, szczery „uśmiech", od którego naprawdę trudno się uwolnić.

Bo przy całej tej energii dalmatyńczyk to pies o ciepłym, lojalnym i mocno przywiązanym do rodziny sercu — towarzysz, który chce dzielić z Tobą każdy aktywny dzień i być częścią wszystkiego, co robisz. I tu trzeba powiedzieć o czymś, co jest dla tej rasy szczególnie ważne: dalmatyńczyki stosunkowo często rodzą się głuche — na jedno lub oba uszy. To brzmi smutno, ale wcale takie być nie musi. Głuchy dalmatyńczyk nie jest psem „gorszym" ani „zepsutym" — to po prostu pies, który słucha Cię oczami. Świetnie uczy się komend pokazywanych dłonią, kocha równie mocno i równie pełnią życia cieszy się u boku cierpliwego, wyrozumiałego człowieka. Warto o tym wiedzieć i warto takich psów nie skreślać — bo dają dokładnie tyle samo miłości, co każdy inny.

A teraz sprawa, która czyni dalmatyńczyka żywieniowym wyjątkiem wśród wszystkich psów. Tylko ta rasa ma bowiem tak szczególną przemianę materii: w odróżnieniu od innych psów dalmatyńczyk nie przetwarza w pełni kwasu moczowego, przez co jest genetycznie podatny na powstawanie kamieni moczanowych w drogach moczowych.

Bo dalmatyńczyk to żywy fajerwerk w łaciatej oprawie — pies, który zachwyca urodą, rozbawia energią i odwdzięcza się lojalnością na lata, o ile tylko dasz mu to, czego naprawdę potrzebuje.

On potrzebuje od Ciebie mnóstwa ruchu, dużo świeżej wody, mądrej, dopasowanej do jego wyjątkowego organizmu diety i — czasem — odrobiny dodatkowej cierpliwości. W zamian jest towarzyszem, przy którym o nudzie nie ma mowy. Świat pokochał dalmatyńczyka za jego niezapomniany wygląd. Ty, dzieląc z nim co dzień życie, pokochasz go za to, czego z żadnego filmu wyczytać się nie da: za to wielkie, roześmiane, biegnące przez życie u Twojego boku serce.