Chow Chow

Chow chow wygląda dokładnie tak, jakby ktoś wziął pluszowego misia, dorobił mu lwią grzywę i obdarzył wyrazem pyska wiecznie czymś lekko niezadowolonego arystokraty — i ten jeden obraz mówi o nim niemal wszystko. To jedna z najstarszych ras świata, licząca w Chinach grubo ponad dwa tysiące lat, gdzie ceniono ją jako psa stróżującego, pociągowego i dworskiego; bujna grzywa wokół głowy do dziś nadaje mu lwi, dostojny wygląd, przez który bywa nazywany psem-lwem. Ma też pewien sekret skrywany w pysku: niebiesko-czarny język, osobliwość, którą w psim świecie dzieli z zaledwie kilkoma rasami. Tyle że największa niespodzianka czeka tych, którzy na widok tego puchatego lwa spodziewają się żywej przytulanki — chow chow zachowuje się bowiem zupełnie inaczej, niż każe przypuszczać jego wygląd. Zachowuje się jak kot.

I to kot w najbardziej dostojnym, władczym wydaniu. Chow jest niezależny, spokojny i pełen rezerwy — sam decyduje, kiedy i komu wolno go dotknąć, a swoją czułość wydziela z rozwagą monarchy rozdającego ordery. Potrafi przyjść, przyjąć dokładnie tyle pieszczot, ile w danej chwili uzna za stosowne, po czym wstać i odejść w samym środku głaskania, najwyraźniej uznawszy audiencję za zakończoną. Wobec obcych bywa chłodny i nieufny, a swoje zdanie ma na każdy temat i nie zamierza go z nikim konsultować. Porusza się przy tym w sposób równie charakterystyczny co reszta jego osoby: z powodu wyprostowanych tylnych nóg chód chowa jest sztywny i odrobinę kanciasty, przez co pies nie tyle przechodzi przez pokój, co dostojnie przezeń kroczy, jakby lada chwila miał odebrać honorową odznakę. A mimo całej tej powagi jest nienagannie czysty i niemal pozbawiony psiego zapachu — bo schludność, rzecz jasna, również przystoi komuś jego pokroju.

Cała ta arystokratyczna wyniosłość ma jednak swoje drugie oblicze — i właśnie ono czyni chowa naprawdę wyjątkowym. Gdy ten pies już obdarzy kogoś uczuciem, robi to z mocą i głębią, jakiej trudno się po nim spodziewać. Chow zazwyczaj wybiera sobie jedną osobę — swojego człowieka — i to jej oddaje wierność cichą, dozgonną i absolutną, traktując resztę świata z uprzejmym dystansem. Nie jest psem, który kocha łatwo i wszystkich po równo; jest psem, który kocha rzadko, lecz całym sobą. I właśnie dlatego zdobycie serca chowa bywa jednym z najbardziej satysfakcjonujących uczuć, jakie może podarować pies — bo przypomina chwilę, w której dumny, samowystarczalny kot z własnej woli wybiera akurat Ciebie i uznaje za jedyną osobę na świecie, przy której warto opuścić gardę. To miłość, na którą trzeba sobie zasłużyć — a gdy się ją już otrzyma, trudno o drugą równie lojalną.

Utrzymanie tego lwiego majestatu w dobrej formie wymaga przemyślanej diety, bo ciało chowa ma kilka czułych punktów.

Chow chow nie jest psem, który rzuci Ci się do nóg i będzie zabiegał o Twoją sympatię — i właśnie ta duma stanowi część jego niezwykłego uroku. To dostojny samotnik o lwim majestacie i kociej duszy, który nie udaje kogoś, kim nie jest, i nie obdarza sobą przypadkowych ludzi.

Zatroszcz się o jego wspaniałą sierść, stawy, chłód i wagę, uszanuj jego niezależność i daj mu czas, by sam zdecydował się Cię wpuścić — a kiedy już to zrobi, zrozumiesz, dlaczego ludzie, którym chow oddał serce, mówią o nim z takim wzruszeniem. Bo zostać wybranym przez tego pełnego godności lwa w psiej skórze to trochę tak, jakby najbardziej niedostępne stworzenie pod słońcem popatrzyło na cały świat, a potem cicho zdecydowało, że ze wszystkich ludzi to właśnie przy Tobie chce złożyć swoją dumną głowę.