Cavalier King Charles Spaniel

Cavalier king charles spaniel to rasa, którą najtrafniej opisuje jedno słowo: czułość. Wyhodowany przez wieki jako pieszczoch dworów i towarzysz królów, opanował do perfekcji jedną sztukę — kochanie człowieka. I robi to bez żadnego umiaru: cavalier kocha swoją rodzinę, kocha gości, kocha listonosza, kocha psa sąsiada i z dużym prawdopodobieństwem pokocha też złodzieja, o ile ten zgodzi się chwilę go pogłaskać. W tym małym ciele nie ma miejsca na nieufność — jest wyłącznie gotowość do przytulenia całego świata.

A przy tym, co czyni go wyjątkowym wśród piesków do towarzystwa, cavalier nie jest wyłącznie kanapowcem. W środku wciąż tkwi w nim spaniel — pies stworzony do wypraw, który z radością ruszy z Tobą na spacer, pomerda za motylem i z zapałem obwącha każdy krzak. To urocza dwoistość: cavalier jest równie szczęśliwy, biegając z Tobą po łące, co zwijając się chwilę później w kłębek na Twoich kolanach. Dostajesz w nim i towarzysza do ruchu, i mistrza wtulania — w jednym, niewielkim, jedwabistym pakiecie.

Bo jeśli istnieje dyscyplina, w której cavalier jest absolutnym mistrzem świata, to jest nią wtapianie się w człowieka. Posadzony obok Ciebie, powoli zamienia się w ciepłą, bezkształtną kałużę psa, idealnie dopasowaną do Twojego boku — i szczerze nie rozumie, czemu miałby leżeć gdziekolwiek indziej niż dokładnie na Tobie. To, że przygniata przy tym laptopa, książkę albo Twoją rękę, jest dla niego drugorzędne; liczy się bliskość. Jako stróż jest kompletnie beznadziejny i wcale tego nie ukrywa — obcego w domu wita nie groźnym szczekaniem, lecz entuzjastycznym wierceniem całym ciałem i miną mówiącą „nareszcie ktoś nowy do pokochania”. Na szczęście nikt nie trzyma cavaliera dla ochrony. Trzyma się go dla tej jego bezgranicznej, rozbrajającej serdeczności.

I właśnie o sercu trzeba przy tej rasie powiedzieć rzecz najważniejszą — bo serce jest tu zarazem największym darem cavaliera i jego najczulszym punktem, całkiem dosłownie. Te psy są bowiem mocno narażone na chorobę zastawki mitralnej, czyli schorzenie serca, które z wiekiem dotyka znacznej części rasy. To trudna prawda o psie zbudowanym z samej miłości: że akurat jego serce wymaga szczególnej troski. Brzmi poważnie, bo takie jest — ale jest w tym też dobra wiadomość. Bardzo wiele zależy od codziennej opieki, a jeden z najważniejszych sposobów, by chronić to serce, masz w zasięgu ręki: przy misce.

Bo nic nie obciąża serca tak jak nadwaga — a cavalier, niestety, łączy zamiłowanie do jedzenia z umiarkowaną tylko ochotą na dłuższy wysiłek oraz z tym swoim spojrzeniem, któremu naprawdę trudno odmówić. Każdy zbędny kilogram to dodatkowa praca dla serca, które i tak bywa obciążone.

Bo cavalier nie daje Ci niczego połowicznie. Ofiarowuje całe swoje serce — ufnie, natychmiast i bez asekuracji — i prosi w zamian tylko o to, żebyś pomógł mu o to serce zadbać.

Utrzymaj go w szczupłej formie, pilnuj badań i daj mu to, czego pragnie najbardziej, czyli bliskość, a podarujesz temu małemu, ciepłemu optymiście dokładnie to, na co zasługuje: jak najwięcej lat wtulania się w Ciebie z niezachwianym przekonaniem, że świat jest dobry, a Ty jesteś w nim najlepszy. Bo cavalier naprawdę jest cały sercem. Naszą rolą jest sprawić, żeby biło ono jak najdłużej.