Bichon Frisé

W życiorysie bichona frisé jest coś, czym niewiele psów może się pochwalić: ta rasa zrobiła karierę i na salonach, i pod cyrkową kopułą — a wszystko dzięki jednemu jedynemu talentowi. Bichon po prostu czaruje. Ten niewielki, śnieżnobiały psiak o miękkiej, kędzierzawej okrywie wygląda jak puszysty kłębek dobrego nastroju i dokładnie tak działa na otoczenie. Wywodzący się znad Morza Śródziemnego, przez stulecia był rozpieszczanym faworytem europejskiej arystokracji — bywało, że królowie obnosili go w specjalnym koszyku, a malarze sadzali na dworskich portretach. Gdy jednak dworska moda się odwróciła, bichon nie popadł w zapomnienie, lecz po mistrzowsku wykorzystał to, co miał: trafił na ulice i pod namioty, gdzie dzięki wdziękowi i sprytowi zrobił błyskotliwą drugą karierę jako pies cyrkowy i kompan ulicznych grajków. Z królewskiego koszyka prosto na arenę — i w żadnym z tych światów nie czuł się nie na miejscu.

Bo czarowanie to dla bichona nie tyle umiejętność, co sposób na życie — każda napotkana istota jest w jego oczach publicznością, która właśnie miała szczęście na niego trafić. Jest nieprzyzwoicie towarzyski i serdeczny: wita gości tak, jakby przyszli specjalnie na jego występ, a istnienia kategorii „obcy" zdaje się w ogóle nie przyjmować do wiadomości, bo przecież każdy człowiek to po prostu wielbiciel, którego jeszcze nie zdążył poznać. Ma przy tym swój popisowy numer: znienacka, bez ostrzeżenia i bez wyraźnego powodu wpada w istny szał szczęścia i z piskiem śmiga w szaleńczych okrążeniach po całym domu, jakby na moment opętała go czysta radość, po czym hamuje równie nagle — zdyszany, dumny z siebie i wyraźnie czekający na owację. A gdy opadnie już z sił i zwinie się w kłębek, zamienia się w najbardziej rozczulającą przytulankę pod słońcem — pod jednym wszakże warunkiem: że zadbasz o tę jego efektowną, watową sierść, bo bez regularnej pielęgnacji puchata chmurka błyskawicznie zmienia się w skołtunioną szarą gąbkę, która zbiera z podłogi wszystko, co napotka na drodze.

A jednak sprowadzanie bichona wyłącznie do roli uroczego wesołka byłoby wobec niego krzywdzące — bo ta jego niezmącona pogoda ducha wyrasta z czegoś znacznie głębszego niż sama chęć rozśmieszania. Ten pies po prostu żyje ludźmi. Jest czuły, wrażliwy i tak mocno zżyty ze swoją rodziną, że nie znosi samotności i naprawdę gaśnie, gdy zostaje sam na zbyt długo. Cały jego wdzięk, wszystkie sztuczki i radosne szaleństwa służą w istocie jednej rzeczy: byciu blisko Ciebie i sprawianiu, byś się uśmiechał. Bichon ma niezwykły dar wyczuwania nastrojów i potrafi rozjaśnić najgorszy dzień samą swoją obecnością, wciskając Ci się na kolana dokładnie w chwili, gdy najbardziej tego potrzebujesz. Cały ten jego cyrk to w gruncie rzeczy miłość w najczystszej postaci — a że bichony dożywają nawet kilkunastu lat, pod Twój dach wprowadza się kilkanaście lat nieprzerwanego, ciepłego, puchatego optymizmu.

Ta nieskazitelna biel bywa jednak myląca, bo pod względem zdrowia bichon to psiak dość delikatny — a jego słabości najszybciej zdradzają skóra i sierść.

Bichon frisé nie podbije świata sprytem ani siłą — jego supermoc jest zupełnie innej natury, lecz wcale nie mniej cenna: potrafi sprawić, że ludziom wokół niego robi się po prostu lżej i weselej. To mały, biały artysta dobrego humoru, który całe wieki doskonalił jedną sztukę — czynienie życia przyjemniejszym — i wciąż wykonuje ją z niezachwianym entuzjazmem.

Zadbaj o jego wrażliwą skórę, śnieżną sierść i drobne zdrowie, otocz go bliskością, której tak bardzo łaknie, i nie zostawiaj go samego na zbyt długo, a odwdzięczy Ci się najweselszym towarzystwem, jakie można sobie wymarzyć. Bo największa sztuczka tego małego cyrkowca nie polega na bieganiu w kółko ani na rozśmieszaniu gości. Polega na tym, że ten puchaty kłębek potrafi każdy zwyczajny dzień zamienić w odrobinę lepszy — i robi to każdego ranka od nowa, przez wszystkie wspólne lata, wyłącznie dla Ciebie.