Owczarek Australijski

Owczarek australijski ma w nazwie pewną zagadkę: wbrew niej rasa ta narodziła się i rozwinęła nie w Australii, lecz w Stanach Zjednoczonych — na ranczach amerykańskiego Zachodu, gdzie stała się nieodłącznym towarzyszem kowbojów i pasterzy. To właśnie tam aussie wykuł swój charakter: niestrudzonego, błyskotliwego psa do pracy ze stadem, który potrafi cały dzień zaganiać bydło w upale i kurzu, a wieczorem spojrzeć na Ciebie z miną mówiącą „to co, lecimy jeszcze raz?". Do tego natura dała mu urodę, która zatrzymuje ludzi na ulicy — marmurkową, merle'ową sierść i często zdumiewające, różnokolorowe oczy, jakby jedno spoglądało z nieba, a drugie z ziemi. Ale efektowny wygląd to u aussie dopiero wstęp. Najważniejsze jest jedno: to pies, który wręcz desperacko potrzebuje mieć co robić.

Co ciekawe, aussie występuje dziś w dwóch rozmiarach. Obok klasycznego, standardowego owczarka istnieje też jego mniejsza odmiana — mini aussie, czyli miniaturowy owczarek amerykański (dawniej zwany miniaturowym owczarkiem australijskim) — który zdobył ogromną popularność jako „rancho w mniejszym wydaniu", łatwiejsze do pomieszczenia w mieszkaniu. Jest tu jednak pewien cudowny haczyk, o którym trzeba uczciwie uprzedzić: mini aussie najwyraźniej nie dostał notatki, że miał być spokojniejszy. To ten sam pies — ta sama bystrość, ten sam temperament, ta sama nieograniczona energia i te same zdecydowane opinie — tyle że w mniejszej obudowie. Kto wybiera mini w nadziei na „mniej psa", zwykle ze zdziwieniem odkrywa, że dostał dokładnie tyle samo charakteru, jedynie zgrabniej zapakowanego.

Bo aussie, niezależnie od rozmiaru, nie jest psem do leżenia na kanapie i podziwiania widoków — chce być Twoim wspólnikiem w działaniu, najlepiej przez cały dzień i najlepiej tuż przy Twojej nodze. Odprowadzi Cię z kuchni do sypialni i z powrotem, dopilnuje, byś nigdzie nie zniknął bez asysty, i będzie wyczekiwał choćby najdrobniejszego zadania do wykonania. A gdy zabraknie owiec, aussie z rozbrajającą powagą bierze się za zaganianie tego, co akurat ma pod ręką: dzieci w ogrodzie, biegających gości, domowego kota (który stanowczo nie zgłaszał się do roli stada), a w naprawdę desperackich chwilach — własnego ogona albo robota sprzątającego. Jeśli nie wyznaczysz mu zajęcia, możesz być pewien, że sam przeprowadzi audyt domu i znajdzie sobie jakieś — niekoniecznie zgodne z Twoją wizją spokojnego popołudnia.

I to właśnie czyni z aussie towarzysza tak wyjątkowego. Bo cała ta energia, inteligencja i zapał płyną z jednego źródła: z głębokiej potrzeby bycia potrzebnym swojemu człowiekowi. Aussie nie marzy o tym, by go obsługiwać — marzy, by być przydatnym. Dla niego miłość to nie leżenie obok, lecz robienie czegoś razem: wspólny rytm, wspólny cel, wspólny dzień. Czy to praca, długa wędrówka, trening, czy zwykłe ogarnianie codzienności — aussie chce w tym wszystkim uczestniczyć, bo nie ma dla niego większego szczęścia niż czuć, że jest częścią zespołu i ma u Twojego boku swoje miejsce. Daj mu to poczucie sensu i przynależności, a odpłaci Ci oddaniem tak całkowitym, że pewnego dnia złapiesz się na tym, że nie potrafisz już sobie wyobrazić dnia bez tego wiernego towarzysza, który jest przy każdym Twoim kroku i patrzy na Ciebie tak, jakbyś był całym jego światem.

Bo owczarek australijski — czy ten duży, czy mini — to pies, który nie szuka łatwego, leniwego życia. Szuka sensu, zadania i partnera, z którym mógłby je dzielić. Daj mu dużo ruchu, dużo pracy dla ciała i bystrej głowy oraz pewność, że jesteście drużyną, a odwdzięczy Ci się lojalnością, na której można polegać jak na niczym innym na świecie.

To pies dla kogoś, kto chce mieć w życiu aktywnego wspólnika, a nie ozdobę do mieszkania. Jeśli nim jesteś, zyskasz coś naprawdę wyjątkowego: pięknego, niestrudzonego kowboja, który pójdzie za Tobą wszędzie, weźmie na siebie każde zadanie i każdego ranka będzie budził się z jednym, niezmiennym przekonaniem — że dzień u Twojego boku to dokładnie to, po co przyszedł na świat. I że nie ma na ziemi lepszego szefa rancza niż Ty.