Amstaff

Gdyby do domu, w którym mieszka amstaff, zakradł się włamywacz, najbardziej prawdopodobny scenariusz jest taki, w którym pies wita go radosnym merdaniem i pędzi po swoją ulubioną piłkę, licząc na nowego kompana do zabawy. I to jedno zdanie mówi o tej rasie więcej niż cała jej groźna sława. Bo amstaff — american staffordshire terrier — to jeden z najbardziej niezrozumianych psów na świecie: krępy, umięśniony, o szerokim uśmiechu i jeszcze szerszej klatce piersiowej, wygląda dokładnie tak, jak każą go widzieć nagłówki i miejskie legendy. Tymczasem prawda o jego charakterze jest niemal całkowicie odwrotna. Rasa wywodzi się od dawnych psów typu bull-and-terrier i ma za sobą trudną historię, ale ludzie, którzy ją kształtowali, celowo utrwalali jedną cechę: bezgraniczną przyjazność wobec człowieka. Efekt? Amstaff to pies, który ludzi po prostu uwielbia — czasem aż za bardzo.

W codziennym życiu ten groźny z pozoru twardziel okazuje się rozczulającym miłośnikiem przytulania, przekonanym, że cała ludzkość została stworzona wyłącznie po to, by go kochać — i że jego świętym obowiązkiem jest odwzajemnić tę miłość z nawiązką. Jako pies stróżujący wypada więc, delikatnie mówiąc, blado: jego potężna sylwetka bywa jedynym elementem ochrony, na jaki możesz liczyć, bo cała reszta amstaffa wita każdego gościa tak, jakby ten przybył wyłącznie po to, żeby się z nim pobawić. Do tego z głębokim przekonaniem uważa się za psa kanapowego i nie widzi najmniejszego problemu w tym, by ułożyć swoje trzydzieści kilo umięśnionego ciała na Twoich kolanach, przygważdżając Cię z miną błogo szczęśliwego niemowlęcia. A ten jego słynny uśmiech — szeroki, zębaty, od ucha do ucha — pojawia się przy lada okazji i niesie ze sobą tyle szczerej radości, że trudno się przy nim nie roześmiać. To pies, który kocha życie głośno, ruchliwie i całym sobą.

I właśnie ta zdolność do kochania jest tym, co w amstaffie najpiękniejsze — a zarazem najbardziej niesprawiedliwe w jego losie. Bo trudno o psa bardziej oddanego swoim ludziom: amstaff przywiązuje się do rodziny całym sercem, garnie do każdego domownika, słynie z cierpliwości i czułości wobec dzieci i pragnie jednego — być blisko, uczestniczyć we wszystkim, należeć. A mimo to wciąż zbyt często bywa osądzany, zanim ktokolwiek pozna jego prawdziwą naturę, skazywany przez reputację, na którą jako konkretny pies najczęściej zupełnie nie zasłużył. Ludzie, którzy dzielą z amstaffem życie, znają prawdę, której nie widać na pierwszy rzut oka: że to jeden z najczulszych, najwierniejszych i najbardziej wdzięcznych psów, jakich można sobie wymarzyć. Oczywiście ta siła i temperament zobowiązują — amstaff potrzebuje mądrego właściciela, dobrej socjalizacji od szczeniaka, konsekwencji i sporej dawki ruchu, a jego pewność siebie wobec innych psów wymaga rozsądnego prowadzenia. Ale gdy trafi we właściwe ręce, odwdzięcza się oddaniem tak całkowitym, że potrafi rozbroić każde uprzedzenie.

Niewiele jest psów, przy których pozory mylą tak bardzo jak przy amstaffie — twardziel z postury, a nieuleczalny romantyk z serca, który niczego nie pragnie bardziej niż kochać i być kochanym. To nie jest pies bez wymagań: potrzebuje odpowiedzialnego, świadomego opiekuna, który da mu ruch, prowadzenie i szansę, by pokazał, kim naprawdę jest. Ale dla kogoś, kto mu tę szansę da, staje się jednym z najwierniejszych przyjaciół, jakich może podarować życie.

Zadbaj o jego mięśnie, skórę i stawy, daj mu ruch, mądre prowadzenie i mnóstwo bliskości, której tak łaknie, a odwdzięczy Ci się miłością, która zupełnie nie zna umiaru. Bo gdy ten umięśniony słodziak wskakuje Ci na kolana, uśmiecha się tym swoim uśmiechem od ucha do ucha i patrzy na Ciebie tak, jakbyś był najlepszą rzeczą, jaka go w życiu spotkała, cała ta groźna reputacja okazuje się jednym wielkim nieporozumieniem. A Ty masz przywilej, jakiego odmawia mu połowa świata: poznałeś prawdę. Że to jedno z najczulszych i najwierniejszych psich serc, jakie biją na tej ziemi — i że bije ono właśnie dla Ciebie.