Akita Inu

Akita inu to pies, który wygląda, jakby doskonale wiedział, że pochodzi z bardzo dobrego rodu — i trzeba przyznać, że ma rację. To pradawna japońska rasa, przez wieki ceniona za odwagę w górskich ostępach i dostojną służbę stróża, a w swojej ojczyźnie do dziś otaczana niemal czcią i uważana za symbol zdrowia oraz szczęścia. Ale tak naprawdę nie potrzebujesz podręcznika historii, żeby zrozumieć o akicie to, co najważniejsze — wystarczy spojrzeć jej w oczy. Oto pies, który traktuje świat ze spokojem, powagą i nieodłączną nutą książęcej godności, jakby gdzieś w głębi duszy wciąż pamiętał, że jego przodkowie towarzyszyli samurajom. To nie jest zwyczajny pies. To dostojny pan we własnej, futrzanej osobie — i bardzo szybko da Ci to odczuć.

Na co dzień akita potrafi być przy tym cudownie zabawna — tyle że we własnym, dostojnym stylu, bez cienia błazenady. To pies, który nosi swoją godność niczym samurajski płaszcz i traktuje świat z lekką nutą wyższości. Szczeka rzadko, ale za to prowadzi z Tobą prawdziwe rozmowy: mruczy, stęka, postękuje i wzdycha całą gamą dźwięków, komentując półgłosem decyzje domowników, jakby był znudzonym możnowładcą zmuszonym do życia wśród prostego ludu. Jest przy tym obsesyjnie czysty — wylizuje się niczym wielki kot i traktuje błoto oraz wszelki bałagan niemal jak osobistą zniewagę. A gdy o coś go poprosisz, akita nie rzuca się do wykonania polecenia niczym nadgorliwy uczeń; najpierw spocznie na Tobie spojrzeniem, w skupieniu rozważy, czy prośba jest tego warta, i dopiero potem — jeśli łaskawie uzna, że owszem — raczy się do niej zastosować. Entuzjastyczne witanie nieznajomych również uważa za coś zdecydowanie poniżej swojej godności. Akita nie nadskakuje. Akita ocenia.

Ale cała ta wyniosłość dotyczy wyłącznie świata zewnętrznego. W stosunku do własnej rodziny akita zmienia się w psa o sercu tak wiernym, że stało się ono symbolem dla całego świata. I tu nie sposób nie opowiedzieć historii, która mówi o tej rasie wszystko. W Japonii żył kiedyś pies o imieniu Hachiko, który każdego ranka odprowadzał swojego pana na stację kolejową, a wieczorem wracał tam, by powitać go po pracy. Pewnego dnia pan nie wrócił — zmarł nagle, z dala od domu. A Hachiko? Hachiko przyszedł na tę stację i czekał. Dzień po dniu, przez kolejnych dziewięć lat, aż do własnej śmierci — wypatrując kogoś, kto nigdy już nie miał wysiąść z pociągu. Ta historia poruszyła ludzi na całym świecie i na zawsze uczyniła z akity żywy symbol wierności. I to jest właśnie sedno tej rasy: jej oddanie nie jest głośne ani wylewne, lecz ciche, dostojne i absolutnie niewzruszone — takie, które trwa wbrew wszystkiemu.

Bo akita nie szuka tysiąca przyjaciół — szuka swoich ludzi. Nie pokocha Cię od pierwszego wejrzenia i nie będzie zabiegać o względy; ona pewnego dnia po prostu uzna Cię za swojego. A kiedy już to zrobi, jej wierność staje się jak fundament: niewidoczna na pierwszy rzut oka, a jednak niewzruszona i dana raz na całe życie.

Dostojeństwo dostojeństwem, ale organizm akity bywa zaskakująco delikatny i wymaga przemyślanego żywienia.

Bo akita inu to pies nie dla każdego — to towarzysz dla kogoś, kto potrafi docenić cichą godność, niezależność i miłość, która nie potrzebuje wielu słów. To pies, który nie obdarza oddaniem byle kogo — ale gdy już Cię wybierze, robi to bez reszty i na całe życie.

Daj jej spokój, szacunek, mądrą opiekę i stałą, pewną więź, a odwdzięczy Ci się wiernością na całe swoje życie. Bo w sercu tej dostojnej, milczącej rasy wciąż bije dokładnie to samo, co kazało pewnemu psu wracać na opustoszały peron przez dziewięć długich lat. A trudno o piękniejszy dowód na to, czym potrafi być miłość psa do człowieka.