Sfinks

Pierwszy kontakt ze sphynxem obala dwa mity naraz. Mit pierwszy: że jest zimny i gładki jak posąg. Nic podobnego — w dotyku przypomina ciepłą, zamszową brzoskwinię, a temperatura jego skóry zaskakuje każdego, kto podaje mu dłoń po raz pierwszy. Mit drugi: że jest wyniosły jak jego egipska nazwa. Tymczasem sphynx rzuca się w ludzkie towarzystwo z entuzjazmem, przy którym niejeden pies wygląda na powściągliwego — potrafi zasiąść na kolanach gościa, zanim ten zdąży zdjąć kurtkę. Wygląda jak mądry, pomarszczony starzec z innej epoki, a zachowuje się jak przedszkolak po urodzinowym torcie. I to połączenie jest dokładnie tym, za co się go kocha.

Sama nazwa to zresztą najlepszy żart tej rasy: najbardziej starożytnie wyglądający kot świata jest… Kanadyjczykiem. Historia zaczęła się w 1966 roku w Toronto, gdzie zwyczajnej domowej kotce urodził się całkiem nagi kociak — nazwano go Prune i szybko okazało się, że to naturalna mutacja, którą można zachować. Hodowcy dopracowali rasę, a imię zapożyczyli od egipskiego sfinksa, bo te wielkie uszy, migdałowe oczy i posągowa sylwetka wyglądały, jakby zeszły prosto z płaskorzeźby. Tyle że żaden posąg w historii nie mruczał tak głośno i nie właził tak zdecydowanie pod kołdrę.

Bo życie ze sphynxem to życie z małym, ruchliwym źródłem ciepła, które doskonale wie, gdzie w domu jest najcieplej — i zawsze zdąży tam pierwsze. Zna temperaturę każdego sprzętu, każdego parapetu ze słońcem i każdego koca. Wieczorem wchodzi pod kołdrę z precyzją pocisku cieplnego i układa się skóra przy skórze, bo po co komu dystans. A w ciągu dnia jest akrobatą i błaznem w jednym: wspina się, skacze, gania za zabawkami i wykonuje na dywanie figury, których nie powstydziłby się gimnastyk — wszystko z miną pełną powagi, która czyni to jeszcze zabawniejszym.

I tu jest coś, co w tej rasie najbardziej rozczula: sphynx oddał futro, więc nie ma czym niczego zasłonić. Wszystkie swoje uczucia nosi na wierzchu, tak jak skórę — nie zna gry w niedostępność, nie odmierza czułości, nie każe się prosić. Ale ta sama nagość czyni go bezbronnym: wobec zimna, przeciągów, a nawet słońca, które potrafi poparzyć mu skórę jak człowiekowi. Sphynx to kot wyłącznie domowy, któremu zimą przydaje się sweterek i ciepłe legowisko, a latem — cień i umiar. On oddał swój płaszcz. Teraz jego płaszczem jest Twój dom.

Najciekawsze jednak dzieje się przy misce, bo brak futra ma swoją cenę energetyczną — i to konkretną.

Bo sphynx to kot, który odrzucił wszystko, co dzieli: futro, dystans, kocią wyniosłość. Zostało samo ciepło — to mierzalne termometrem i to drugie, którego nie mierzy nic.

Dotknij go, a zrozumiesz całą tę rasę w jedną sekundę: tam, gdzie inne koty mają sierść, on ma po prostu ciepło. I całe jest dla Ciebie.