Kot Somalijski

Kot somalijski to jedyny kot na świecie, którego regularnie bierze się za małego, rudego lisa — i wcale nie jest to pomyłka bez pokrycia. Ma ciepłe, rdzawo-złociste futro, ciemną obwódkę wokół dużych oczu niczym starannie położony makijaż, kryzę na szyi i przede wszystkim ten ogon: gęsty, puszysty, wspaniały lisi pędzel, którym kot dyryguje jak batutą. Kiedy somalijczyk przemyka przez pokój z tą chorągwią uniesioną do góry, naprawdę trudno oprzeć się wrażeniu, że do salonu zakradł się skrawek dzikiego lasu. A potem ten leśny duszek wskakuje Ci na kolana i zaczyna mruczeć — i cały czar zamienia się w czystą czułość.

Sekret tej lisiej urody jest genialnie prosty: somalijczyk to długowłosy abisyńczyk. Rasa narodziła się z tej samej naturalnej niespodzianki, co balijski u syjamów — w miotach krótkowłosych abisyńczyków od czasu do czasu rodziły się kocięta o dłuższej, puszystej sierści. Początkowo hodowcy traktowali je jak niepożądany błąd i usuwali z programów, aż w latach 60. i 70. ktoś wreszcie spojrzał na te długowłose kocięta inaczej i dostrzegł w nich osobną, olśniewającą rasę. Nazwano ją somalijską — od Somalii, sąsiadki Abisynii (dawnej Etiopii) — żeby podkreślić to bliskie pokrewieństwo. Każdy pojedynczy włos somalijczyka ma po kilka pasków różnych kolorów (to zjawisko zwane tykowaniem), dzięki czemu jego futro mieni się i lśni w ruchu jak u prawdziwego dzikiego zwierzęcia.

Pod tą lisią suknią kryje się jednak dusza nieokiełznanego psotnika, bo z charakteru somalijczyk to abisyńczyk w stu procentach: żywioł, akrobata i niepoprawny ciekawski. To jeden z najbardziej aktywnych kotów, jakie istnieją — istota w nieustannym ruchu, która musi wszystko zbadać, wszędzie się wspiąć i każdy zamknięty mechanizm rozgryźć. Somalijczyk otwiera szafki, kręci kranami, podkrada i chowa błyszczące drobiazgi (ma zręczne, niemal małpie łapki i lubi ich używać), a najwyższą półkę w domu traktuje jak należny sobie taras widokowy. Jest przy tym błyskotliwy i psotny w sposób, który wymaga partnera do gry: to kot, który nie chce być oglądany, lecz współtworzyć z Tobą każdą psotę.

I tu leży sedno tej rasy: somalijczyk kocha przez wspólną akcję. Nie jest biernym pieszczochem, który przeleży Ci popołudnie na kolanach — jest wspólnikiem, który chce być w centrum wszystkiego, co robisz. Zabawa w aport, nauka sztuczek, wspólne odkrywanie mieszkania, chodzenie za Tobą krok w krok i zaglądanie w każdą Twoją czynność — to jest jego język miłości. A skoro tak bardzo potrzebuje towarzystwa i zajęcia, źle znosi samotność i nudę: somalijczyk zostawiony sam na całe dnie zaczyna szukać rozrywki na własną rękę, a jego pomysły potrafią być kosztowne dla domowego porządku. To kot dla kogoś, kto chce aktywnego partnera na lata — najlepiej z drugim żywiołowym kotem do pary, jeśli dom często stoi pusty.

Bo kot somalijski to kawałek żywej, rudej dziczy, który zgodził się zamieszkać na Twojej kanapie: cała ciekawość i cała energia dzikiego małego drapieżnika, opakowane w futro piękne jak u lisa i podane z czułością, która lgnie do człowieka.

Daj temu leśnemu duszkowi świat pełen rzeczy do zbadania i bądź jego wspólnikiem w każdej psocie — a ten lisi ogon będzie migał u Twojego boku przez długie lata, prowadząc Cię prosto tam, gdzie zawsze najciekawiej: w środek jego małego, roziskrzonego świata, którego jesteś centrum.