Kot Syjamski

Kot syjamski nie miauczy. Kot syjamski się wypowiada. Ma zdanie o Twoim spóźnieniu, o zawartości swojej miski, o zamkniętych drzwiach do łazienki, o pogodzie i o tym, że znowu przestawiłeś krzesło — i każdą z tych opinii wygłasza tym swoim słynnym, niskim, donośnym głosem, który słychać przez dwie ściany. Masz pytanie? On ma odpowiedź. Nie masz pytania? Też ma. Z syjamem nie mieszka się w ciszy — mieszka się w rozmowie, która zaczyna się rano przy Twoim przebudzeniu i cichnie dopiero wieczorem, kiedy zasypia wtulony w Twoją szyję, w połowie zdania.

Ta pewność siebie ma zresztą królewskie papiery. Syjam pochodzi z dawnego Syjamu — dzisiejszej Tajlandii — gdzie przez stulecia mieszkał w pałacach i świątyniach, opisywany już w starych manuskryptach jako kot dworski. Legenda głosi, że księżniczki, wchodząc do kąpieli, wieszały swoje pierścienie na jego zagiętym ogonie — i że właśnie dlatego tak pilnie go strzeżono. Poza granice kraju wyjeżdżał wyłącznie w jednej roli: królewskiego daru. Kiedy w 1884 roku para syjamów o imionach Pho i Mia dotarła w prezencie do Londynu i stanęła na wystawie, Europa oniemiała — nikt wcześniej nie widział kota o kremowym ciele, ciemnej masce i oczach jak dwa szafiry. Sensacja trwa, nieprzerwanie, do dziś.

A natura dorzuciła syjamowi jeszcze jeden niezwykły podpis: jego umaszczenie to dosłownie mapa temperatury własnego ciała. Ciemny pigment powstaje u niego tylko tam, gdzie jest chłodniej — na pysku, uszach, łapach i ogonie — dlatego syjamskie kocięta rodzą się niemal białe i dopiero z czasem „wywołują się" jak fotografia. Reszta kota jest równie efektowna: smukła, muskularna sylwetka atlety, który w jednej sekundzie potrafi znaleźć się na szczycie szafy, nauczyć się aportować, chodzić na smyczy i otwierać drzwi — najczęściej te, które właśnie chciałeś zostawić zamknięte.

Ale cała ta opera ma jedno, bardzo poważne libretto: miłość. Syjam nie mówi do Ciebie — on mówi z Tobą, bo wybrał Cię na swojego człowieka i traktuje tę decyzję śmiertelnie serio. Chodzi za Tobą z pokoju do pokoju, uczestniczy we wszystkim, a wieczorem melduje się na kolanach jak ktoś, kto wraca na swoje miejsce przy stole. I dlatego samotność rani go bardziej niż większość kotów: syjam zostawiony na całe dnie sam nie obraża się — on cierpi, coraz głośniej i coraz smutniej. To kot dla kogoś, kto naprawdę chce mieć towarzysza. Najlepiej z drugim kocim kompanem do pary, jeśli dom często stoi pusty.

Bo kot syjamski to nie jest zwierzę do posiadania — to relacja na pełen etat, z nadgodzinami i bardzo rozbudowanym działem komunikacji. Przy dobrej opiece ta rozmowa potrafi trwać nawet dwadzieścia lat: dwie dekady komentarzy, monologów, wtrąceń i tego jednego, cichego pomruku na dobranoc, wygłaszanego prosto w Twoją szyję.

I jedno trzeba ustalić na starcie, żeby potem nie było nieporozumień: ostatnie słowo w tym domu zawsze będzie należało do niego. Ale kiedy usłyszysz, jak wiele czułości potrafi zmieścić w tym ostatnim słowie — sam mu je oddasz.