Kot Szkocki Zwisłouchy

Kot szkocki zwisłouchy wygląda jak pluszowa sowa, którą ktoś obudził w porze podwieczorku: okrągła buzia, wielkie okrągłe oczy i te słynne uszka złożone płasko do głowy, przez które cały kot sprawia wrażenie wiecznie zdziwionego i wiecznie uroczego. Do tego dochodzi charakter najłagodniejszy z możliwych — scottish fold to kot spokojny, przywiązany, cichy i towarzyski, który uwielbia być blisko ludzi i słynie z zabawnego zwyczaju siadania „jak człowiek", z łapkami na brzuchu, w pozie zmęczonego urzędnika. Trudno o kota, w którym łatwiej się zakochać. I właśnie dlatego trzeba zacząć od rzeczy najważniejszej — takiej, którą powinno się wiedzieć, zanim to serce zabije mocniej.

Zanim jednak o tym — skąd w ogóle wziął się kot ze złożonymi uszami. Historia zaczęła się w 1961 roku na farmie w szkockim hrabstwie Perthshire, gdzie pasterz William Ross zauważył u sąsiadów niezwykłą białą kotkę o uszkach przylegających do głowy. Wabiła się Susie — i to od niej, od jednej jedynej kotki, wywodzą się wszystkie scottish foldy na świecie. Ross zachwycił się nią tak, że zajął się rozwijaniem rasy; nazwano ją po prostu „fold", czyli „złożenie". Ale ta sama historia ma drugą, mniej bajkową stronę: brytyjskie organizacje kotów dość szybko wstrzymały rejestrację rasy, gdy stało się jasne, że słynne uszko i problemy z kośćmi to jeden i ten sam gen. I właśnie dlatego przy tym kocie zachwyt trzeba od razu połączyć z wiedzą.

Te urocze, złożone uszka nie są bowiem zwykłą ozdobą natury. Powstają dlatego, że kot ma genetyczną wadę chrząstki — a chrząstka jest w całym ciele, nie tylko w uchu. Ten sam gen, który „składa" ucho, wpływa też na chrząstki w stawach. I tu pada fakt, którego żaden dobry opis tej rasy przemilczeć nie może: praktycznie każdy scottish fold ma osteochondrodysplazję, chorobę powodującą wadliwy rozwój kości i stawów. To nie jest „ryzyko" ani „skłonność, która może się ujawnić" — to cecha wpisana w tę samą genetykę, co słynne uszka. U jednych kotów daje objawy łagodne, u innych poważniejsze, ale sama chrząstka jest zmieniona zawsze. Warto o tym wiedzieć również dlatego, że przy zakupie kociaka to wiedza, która chroni — zarówno kota, jak i Ciebie przed bólem patrzenia na jego cierpienie.

Co ta wiedza oznacza w codziennym życiu? Że pod tą słodką powierzchownością kryje się kot, który potrzebuje szczególnej czułości wobec swojego ciała. Bywają scottish foldy, które ruszają się mniej, niechętnie skaczą, sztywnieją albo mają zgrubiały, mało ruchliwy ogon — i to nie jest lenistwo ani „taki charakter", tylko sygnał, że stawy dają o sobie znać. Taki kot zasługuje na dom, w którym nikt nie zmusza go do wyczynów: z niskimi wejściami do legowisk, miękkimi posłaniami, rampą zamiast wysokiego skoku i stałą, uważną opieką weterynaryjną. Miłość do scottish folda to w dużej mierze troska o to, by każdy jego dzień był możliwie bezbolesny.

A skoro ciało tej rasy potrzebuje wyjątkowej troski, to jego miska jest jednym z najważniejszych narzędzi, jakie masz.

Bo prawda o scottish foldzie jest taka, że to kot o wyjątkowo słodkiej naturze, który przez całe życie potrzebuje wyjątkowej troski — i zasługuje na opiekuna, który tę troskę rozumie i podejmuje z otwartymi oczami. Jeśli już dzielisz z nim dom, najlepsze, co możesz mu dać, to czujność i konsekwencja: szczupła sylwetka, wsparte stawy, miękkie posłania i weterynarz, który zna jego historię.

Wtedy ten mały, zdziwiony słodziak odwdzięczy Ci się na swój cichy, czuły sposób — siadając obok Ciebie „jak człowiek", z łapkami na brzuchu, i patrząc na Ciebie tak, jakbyś był najlepszą rzeczą, jaka mu się w życiu przydarzyła. Bo z jego perspektywy — dom, w którym ktoś naprawdę dba o jego zdrowie — właśnie nią jest.