Ragamuffin

Kot ragamuffin nosi imię, które znaczy „obdartus”, „łachmaniarz” — i jest to najbardziej przewrotne imię w całym kocim świecie, bo trudno o kota mniej obdartego niż on. To wielki, puchaty olbrzym o półdługim, jedwabistym futrze, okrągłej, słodkiej twarzy i wielkich oczach w kształcie orzecha, które patrzą na Ciebie z wyrazem nieustającej, łagodnej życzliwości. Ale nie daj się zwieść tej anielskiej buzi: ragamuffin to kot, który bierze sprawy w swoje łapy. Wchodzisz do domu — już jest przy drzwiach. Siadasz — już masz na kolanach dziewięć kilogramów zdecydowanego towarzysza. Pracujesz — właśnie położył się na klawiaturze i patrzy na Ciebie tak, jakby to on robił Ci uprzejmość. Nazwać takiego pewnego siebie okazjonistę „łachmaniarzem” mógł tylko ktoś, kto zrobił to na złość. I dokładnie tak było.

Bo ragamuffin narodził się z buntu — a jego historia to jedna z najbardziej dramatycznych opowieści w świecie kotów. W latach 60. hodowczyni Ann Baker stworzyła rasę ragdoll i objęła ją tak żelaznym, restrykcyjnym patentem, że część hodowców nie wytrzymała jego rygorów. Na początku lat 90. grupa z nich postanowiła odejść i pójść własną drogą — ale ponieważ sama nazwa „ragdoll” była prawnie zastrzeżona, nie wolno im było jej użyć. W geście przekory nadali więc swojej nowej rasie imię prowokacyjnie przewrotne: ragamuffin, czyli obdartus. Ten akt kociego buntu okazał się strzałem w dziesiątkę — hodowcy rozszerzyli pulę genów, dzięki czemu ragamuffin zyskał krzepę, zdrowie i całą paletę umaszczeń, jakiej jego przodek nigdy nie miał. Z aktu sprzeciwu narodził się jeden z najczulszych kotów, jakie kiedykolwiek zamieszkały z człowiekiem.

Bo choć ragamuffin jest łagodny do granic — cierpliwy wobec dzieci, wyrozumiały wobec innych zwierząt, całkowicie pozbawiony agresji — jego czułość nie jest bierna. To nie jest kot, który czeka, aż go pogłaszczesz; to kot, który tę pieszczotę wyegzekwuje. Chodzi za Tobą z pokoju do pokoju jak wielki, puchaty cień, wpycha łeb pod Twoją dłoń, gdy tylko ją opuścisz, i ma zwyczaj wskakiwać w każde zajęte miejsce, jakby jego obecność była oczywistym elementem każdej Twojej czynności. Ragamuffin nie prosi o uwagę — on ją organizuje: dyskretnie, uparcie i z niezachwianą pewnością, że najlepsze miejsce w całym domu to dokładnie to, które właśnie zajmujesz Ty. Największą przyjemność sprawia mu bycie noszonym na rękach jak dziecko, brzuchem do góry — i o tę pozycję dopomina się z rozbrajającą konsekwencją.

Ale ta bezbrzeżna ufność ma swoją cenę i swój warunek: ragamuffin jest tak łagodny i tak nieostrożny, że kompletnie nie radzi sobie w świecie zewnętrznym. Nie ma w sobie krzty czujności ulicznego kota — obcego psa czy samochodu potraktowałby z tą samą naiwną serdecznością, co domownika. To dlatego ragamuffin musi być kotem wyłącznie domowym, a jego ufność nakłada na Ciebie realny obowiązek: stać się całym jego bezpiecznym światem. W zamian dostajesz towarzysza, który wybrał Cię na swój cały świat i codziennie egzekwuje ten wybór — depcząc Ci po piętach, okupując Twoje kolana i witając Cię w progu tak, jakbyś wrócił z wojny, za każdym razem.

Bo kot ragamuffin to najpiękniejszy dowód na to, że z buntu potrafi narodzić się czułość: kot nazwany na przekór obdartusem, który wyrósł na jednego z najłagodniejszych, najbardziej kochających towarzyszy, jakich może mieć człowiek.

Weź go raz na ręce, brzuchem do góry, i poczuj, jak rozluźnia się z ufnością, na którą trzeba sobie w kocim świecie zwykle długo zasłużyć — a on odda Ci ją całą, od pierwszego dnia. Ten łachmaniarz nosi w sobie największy skarb, jaki kot potrafi ofiarować: serce, które oddaje się bez reszty i bez żadnych warunków. Twoje zadanie jest tylko jedno — być go warte.