Maine Coon

Natura ma poczucie humoru: największemu kotu domowemu świata dała głos małego ptaszka. Maine coon — ważący nierzadko osiem, dziewięć, a bywa, że i dziesięć kilogramów — zamiast klasycznego miauczenia wydaje z siebie ciche ćwierkanie i melodyjne trele, którymi wita Cię w progu i komentuje świat za oknem. Ta rasa nie powstała w żadnej hodowli i według żadnego planu — stworzyły ją surowe zimy amerykańskiego stanu Maine, gdzie na farmach i statkach przetrwać mogły tylko koty duże, mądre i znakomicie ubrane. Stąd cały jego arktyczny ekwipunek: pędzelki na uszach jak u rysia, szerokie łapy niczym rakiety śnieżne, wodoodporne futro i wspaniały, puszysty ogon, którym w mroźne noce owija się jak szalikiem. Wokół jego pochodzenia narosły legendy — a to, że pochodzi od szopa pracza (stąd „coon" w nazwie i pręgowany ogon; biologia mówi stanowczo „nie", ale legenda ma się świetnie), a to, że wywodzi się od puszystych kotów Marii Antoniny, wysłanych za ocean, gdy królowa szykowała ucieczkę do Ameryki. Prawda jest prostsza i piękniejsza: to kot, którego zbudowała zima — a ocieplili ludzie.

Życie z maine coonem to codzienne obcowanie z majestatem, który nie do końca zdaje sobie sprawę z własnych gabarytów. Ten kot rośnie niespiesznie i z rozmachem — pełne rozmiary osiąga dopiero około trzeciego, czwartego roku życia, więc kiedy jego rówieśnicy dawno zamknęli temat dorastania, on wciąż „jeszcze chwilkę" rośnie. Z rozmiarem nie idzie jednak w parze żadna rezygnacja z kocich przywilejów: parapet, karton po butach czy Twoje kolana to w jego ocenie miejsca w sam raz, a jeśli jakaś część kota nie zmieściła się w pudełku, to jest to problem pudełka, nie kota. Do tego dochodzi słabość, o którą kota trudno podejrzewać: woda. Maine coon potrafi przybiec na dźwięk odkręcanego kranu — nie po to, by uciekać, lecz by z bliska nadzorować to fascynujące zjawisko — a miskę z wodą traktuje po części jak poidło, po części jak laboratorium, w którym maczanie łapy stanowi obowiązkowy punkt badań. No i te rozmowy: on naprawdę odpowiada. Zaćwierka na powitanie, zatrylkuje pytająco, gdy się do niego odezwiesz, a ptakom za oknem potrafi zaprezentować serię odgłosów, przy której trudno zachować powagę.

Największe w maine coonie nie jest jednak ciało, lecz sposób, w jaki ten olbrzym kocha. Nie narzuca się, nie robi scen i niczego nie wymusza — on po prostu jest. Przechodzisz do kuchni? Chwilę później słychać miękkie tąpnięcie i dziesięć kilogramów czułości zjawia się obok. Pracujesz? Ułoży się na tyle blisko, żeby mieć Cię na oku, i na tyle taktownie, żeby — zazwyczaj — nie wejść na klawiaturę. Jest przy tym łagodny w sposób, który rozbraja: cierpliwy wobec dzieci, wyrozumiały dla psów, delikatny wobec mniejszych kotów, jakby doskonale rozumiał, że przy jego sile łagodność to najlepsze świadectwo wielkiego serca. A o to wielkie serce trzeba zadbać całkiem dosłownie — bo to właśnie ono bywa najczulszym punktem tej wspaniałej rasy.

Maine coon łączy w sobie rozmach natury z łagodnością, której mógłby uczyć — i wbrew pozorom nie jest kotem wymagającym. Chce być blisko, mieć drapak zbudowany z rozmachem godnym użytkownika, regularną szczotkę i miskę wody, przy której może prowadzić swoje badania. Reszta to po prostu wspólne życie — najlepiej w tym samym pokoju, w którym akurat jesteś Ty.

A wieczorem, gdy ten olbrzym ułoży się obok Ciebie — bo na Tobie zwyczajnie by się nie zmieścił — położy Ci na dłoni wielką, miękką łapę i zamruczy tym głębokim, potężnym pomrukiem, w który od czasu do czasu wplecie ciche, czułe ćwierknięcie, poczujesz to bez żadnych słów: kot zbudowany przez najsurowsze zimy sam stał się najcieplejszym miejscem w Twoim domu. Bo największy kot domowy świata ma tylko jedną rzecz większą od siebie — serce, które oddał Tobie.