Kot Korat

Kot korat to jedyny kot na świecie, którego przez wieki wręczano ludziom jako żywy talizman szczęścia — i wystarczy raz na niego spojrzeć, żeby zrozumieć dlaczego. Ma futro w kolorze wypolerowanego srebra, każdy włos zakończony srebrzystą poświatą, która sprawia, że kot zdaje się delikatnie świecić w półmroku. Ale to nie futro zatrzymuje w miejscu, lecz twarz: głowa korata ma kształt serca, dosłownie, a w tej sercowatej twarzy osadzone są ogromne, jaskrawozielone oczy o barwie młodego liścia — nieproporcjonalnie wielkie, przenikliwe i zdumiewająco ludzkie w wyrazie. Tajowie mówią o nich, że mają kolor młodego ryżu, i uważają je za źródło szczęścia, które kot przynosi swojemu domowi.

Bo korat to nie jest rasa wyhodowana w salonach — to starożytny skarb Tajlandii, którego historia sięga setek lat wstecz. W dawnym Syjamie znano go pod nazwą Si-Sawat i uważano za kota tak szczęśliwego, że pieniędzy za niego nie brano wcale: korata można było jedynie otrzymać w darze, najlepiej w parze, bo wręczenie młodej parze na ślub dwóch takich kotów miało zapewnić jej pomyślność, bogactwo i długie, zgodne życie. Rolnicy nosili je w procesjach, by sprowadzić deszcz na pola, a ich srebrne futro symbolizowało dostatek, zielone oczy zaś — bujność plonów. Wizerunek korata i opis jego urody znalazły się nawet w starożytnej tajskiej księdze kotów Tamra Maew, spisanej setki lat temu. To kot, którego przez większą część historii nie można było kupić — można było tylko dostać, i to jako jeden z najcenniejszych darów, jakie w ogóle istniały.

I coś z tej wyjątkowości zostało w charakterze korata do dziś, bo to kot, który traktuje więź z człowiekiem śmiertelnie poważnie. Przywiązuje się mocno, wybiórczo i na całe życie — do swoich ludzi lgnie z ogromną czułością, obcych zaś obserwuje z dystansem, dopóki sami nie zasłużą na zaufanie. Ma przy tym niezwykle rozwinięte zmysły: słyszy, widzi i wyczuwa więcej niż inne koty, przez co bywa wrażliwy na hałas i nagły chaos, a najlepiej rozkwita w spokojnym, przewidywalnym domu. To kot inteligentny, cichy i zaskakująco czuły — taki, który wchodzi Ci na kolana nie dla ciepła, lecz dla bliskości, i patrzy w oczy tym swoim zielonym, mądrym spojrzeniem tak, jakby naprawdę rozumiał, o czym myślisz.

Pod tą łagodnością kryje się jednak żywa, uparta osobowość, która wie, czego chce. Korat jest umiarkowanie aktywny, ale bardzo zaangażowany: uwielbia zabawę, aport i wspinaczkę, chętnie uczy się sztuczek i towarzyszy Ci w każdej domowej czynności — tyle że wszystko robi na własnych, spokojnych warunkach. Ma w sobie tę tajską godność, która nie znosi bycia ignorowaną: potrafi delikatnie, lecz stanowczo domagać się uwagi i źle znosi długą samotność. W zamian oferuje oddanie tak głębokie, że wielu opiekunów korata mówi o nim nie jak o zwierzęciu, lecz jak o cichym, mądrym przyjacielu, który akurat chodzi na czterech łapach.

Bo kot korat to coś więcej niż piękna, srebrzysta rasa — to żywy fragment tajskiej wiary w to, że szczęście można komuś podarować. Przez setki lat nie sprzedawano go za żadne pieniądze właśnie dlatego, że uważano go za zbyt cenny, by mieć cenę.

Kiedy taki kot spojrzy na Ciebie swoimi wielkimi, zielonymi oczami z tej sercowatej twarzy, poczujesz dokładnie to, co czuli Tajowie od stuleci: że trafiło Ci się w życiu coś naprawdę szczęśliwego. Bo korata się nie kupuje — korata się dostaje. A Ty właśnie go masz.