Devon Rex

Devon rex wygląda tak, jakby natura projektowała go po godzinach, dla czystej przyjemności: trójkątna, elficka buzia, ogromne uszy ustawione jak dwie anteny satelitarne nasłuchujące kosmosu, wielkie figlarne oczy — i futro, jakiego nie ma nikt inny: krótkie, miękkie i ułożone w delikatne fale, jakby kot wyszedł prosto od fryzjera z trwałą. Wygląda jak stworzenie z bajki. I zachowuje się jak stworzenie z bajki — takiej, w której główny bohater jest uroczym psotnikiem i nikt nigdy nie zdołał się na niego naprawdę pogniewać.

Ta bajka zaczęła się zresztą całkiem niedawno i bardzo konkretnie: w 1960 roku w angielskim hrabstwie Devon. W okolicy starej kopalni grasował wtedy dziki, kędzierzawy kocur, którego nikt nie umiał złapać — ale jedna z okolicznych kotek najwyraźniej znała go bliżej, bo w jej miocie pojawił się kręcony jak ojciec kociak. Nazwano go Kirlee i to od niego, od jednego loczka z Devonu, pochodzi cała rasa. Jest w tym coś przewrotnie pięknego: syn nieuchwytnego włóczęgi spod kopalni został protoplastą kotów, które dziś nie potrafią wytrzymać pięciu minut bez człowieka.

Bo devon rex to psotnik, który wybrał ludzi na wspólników. Jego ulubione miejsce na świecie to Twoje ramię — siedzi na nim jak papuga na pirackim barku i z tej wysokości nadzoruje wszystko, co robisz. A robi z Tobą wszystko: pomaga pisać (po klawiaturze), pomaga czytać (leżąc na książce), pomaga gotować (w charakterze inspektora). Przy stole zaś ujawnia swój największy talent: devon nie kradnie jedzenia po cichu, jak zwykły kot. Devon rekwiruje — jawnie, z talerza, na oczach wszystkich, z miną urzędnika przeprowadzającego rutynową kontrolę. Doświadczeni opiekunowie devonów jedzą obiad jedną ręką; drugą osłaniają talerz. I śmieją się przy tym, bo na tę mordkę naprawdę nie da się gniewać.

A cała ta psota podszyta jest czułością, która potrafi zaskoczyć. Devon rex jest kotem ekstremalnie ludzkim: potrzebuje kontaktu, dotyku i towarzystwa bardziej niż niejeden pies. To rzadkie futro grzeje słabiej, więc devon z rozkoszą dogrzewa się przy Tobie — pod swetrem, pod kołdrą, w zgięciu łokcia — a jego drobne, ciepłe ciało wibruje wtedy mruczeniem nieproporcjonalnie wielkim do rozmiaru. Samotność znosi fatalnie: to kot, który musi mieć swoje stado, ludzkie albo przynajmniej kocie. W zamian oddaje coś, co trudno opisać, a łatwo pokochać: nieustającą, wierną, odrobinę szaloną obecność małego elfa, który uznał, że jesteś najciekawszym zjawiskiem we wszechświecie.

Bo devon rex to dowcip natury opowiedziany z czułością: elf o wielkich uszach, który mógł zostać dzikim włóczęgą jak jego ojciec spod kopalni — a zamiast tego został najbardziej przylepnym psotnikiem kociego świata.

Wystarczy, że raz pozwolisz mu usiąść na ramieniu. Od tej chwili będziecie załatwiać wszystkie sprawy razem — Ty i Twój mały, kędzierzawy wspólnik, który patrzy na świat z Twojej wysokości i nie zamierza z niej nigdy schodzić.