Cornish Rex

Pierwsze, co robisz, gdy dotkniesz cornish rexa, to sprawdzasz palcami jeszcze raz, bo nie dowierzasz. Tam, gdzie u innych kotów jest futro, u niego jest coś w rodzaju ciepłego aksamitu albo strzyżonego króliczego brzuszka — sierść tak krótka, miękka i pofalowana w regularne fale, że przypomina karakuł. Sekret tkwi w tym, że cornish rex nosi wyłącznie podszerstek: brakuje mu obu wierzchnich warstw futra, które ma każdy inny kot, i to właśnie one zostawiłyby szorstkość. To niezwykłe okrycie odsłania przy tym całą jego sylwetkę — a jest na co patrzeć: łukowato wygięty grzbiet, wciągnięty brzuch i długie, smukłe nogi, przez które cornish wygląda jak charcik przycupnięty do skoku. Efekt końcowy jest osobliwy: kot skrojony jak model z okładki, który ani przez sekundę nie zachowuje się jak model z okładki.

Ta wyścigowa budowa i to niezwykłe futro pojawiły się dokładnie w jednym miejscu i czasie: w 1950 roku na farmie w angielskiej Kornwalii. W miocie zwykłej gospodarskiej kotki znalazł się jeden kremowo-kędzierzawy kocurek, wyraźnie inny od rodzeństwa — nazwano go Kallibunker i to od niego wywodzą się wszystkie cornish rexy na świecie. Ciekawostka, która mówi o tej rasie wszystko: cornish i devon rex mają zupełnie różne, niezależne mutacje, które przydarzyły się w sąsiednich hrabstwach zaledwie dekadę od siebie — natura dwukrotnie, osobno, wpadła na pomysł kręconego kota. Cornish był pierwszy — o całą dekadę. I chyba nadal o tym pamięta, bo nosi się tak, jakby cały świat wciąż czekał, aż on da sygnał do startu.

Bo cornish rex nie chodzi — cornish rex śmiga. Ta charcia budowa to nie ozdoba: to najszybszy, najzwinniejszy akrobata wśród kotów domowych, który bierze zakręty po ścianach, wskakuje na najwyższą półkę bez rozbiegu i potrafi złapać w locie rzuconą zabawkę jak bramkarz na medal. Dla cornisha grawitacja to raczej luźna sugestia niż prawo: blat, lodówka, framuga drzwi i szczyt regału to dla niego jeden ciąg komunikacyjny, który pokonuje, zanim zdążysz krzyknąć „nie”. Uwielbia przy tym aportować, rozwiązywać łamigłówki i projektować własne, karkołomne tory przeszkód przez całe mieszkanie. A najlepsze jest to, że nigdy mu nie przechodzi: cornish zostaje kociakiem w duchu na całe życie: dziesięcioletni kot tej rasy potrafi bawić się z tą samą bezgraniczną radością, co czteromiesięczne kocię. Nuda jest dla niego stanem nie do zniesienia — ten kot potrzebuje ruchu, wyzwań i rozrywki jak paliwa.

A jednak byłoby błędem widzieć w nim tylko sportowca, bo cały ten wigor idzie w parze z wyjątkowo ciepłym sercem. Cienkie futro sprawia, że cornish nieustannie szuka ciepła — a najcieplejszy w całym domu jesteś Ty. Dlatego ten atleta, ledwie skończy swój tor przeszkód, ląduje na Twoich kolanach, wciska się pod sweter albo układa na karku jak żywy szal i zamienia w wibrującą mruczeniem poduszkę. To kot głęboko przywiązany i towarzyski, który chce być uczestnikiem Twojego życia, nie jego widzem — i który samotność znosi kiepsko. Cornish rex kocha całym sobą: najpierw Cię rozbawi bieganiem po ścianach, a potem rozgrzeje, wtulony bez reszty. Sport i czułość w jednym smukłym ciele.

Bo cornish rex to najrzadszy z kocich duetów: dusza maratońskiego psotnika i serce najczulszego domatora, zamknięte w jednym eleganckim, aksamitnym ciele, które nigdy nie zapomniało, jak się bawić.

Dostajesz w nim dwa koty w cenie jednego: prywatny cyrk na wysokościach za dnia i żywy, mruczący termofor wtulony w Twoją szyję nocą. Twoja jedyna praca to nadążyć za nim, póki świeci słońce. Kiedy zgaśnie, on przejmie zmianę — i ogrzeje Cię tak, jakby to był jego jedyny obowiązek na świecie.