Kot Burmski

Kot burmski robi jedno lepiej niż jakikolwiek inny kot: jest blisko. Nie „w tym samym pokoju" blisko — dosłownie na Tobie: na kolanach, na klawiaturze, na poduszce tuż przy Twojej głowie, wciśnięty pod kołdrę o trzeciej nad ranem, bo we śnie się przesunąłeś i trzeba było skorygować pozycję. To kot odlany z ciepłego, lśniącego brązu, który w dotyku zaskakuje każdego: pod tą krótką, satynową sierścią kryje się zwodziste, nieprawdopodobnie ciężkie ciało, przez które burmę nazywa się „cegłą owiniętą w jedwab". Bierzesz na ręce coś, co wygląda na filigranowe, a waży swoje — i od razu układa się tak, jakby Twoje ramiona były jedynym miejscem na świecie, do którego zmierzało.

Ten talent do bliskości ma zresztą całkiem konkretny początek — i to z dokładną datą. Wszystkie współczesne burmy wywodzą się od jednej jedynej kotki: brązowej samiczki imieniem Wong Mau, którą w 1930 roku sprowadzono z Birmy do Stanów Zjednoczonych. To od niej, w programie hodowlanym prowadzonym z naukową precyzją, powstała cała rasa — jest więc burma kotem o wyjątkowo dobrze udokumentowanym drzewie genealogicznym, na którego samym szczycie stoi jedna podróżniczka z Azji. A jeszcze wcześniej, w dawnej Birmie, kremowo-złociste koty tego typu miały mieszkać w świątyniach i klasztorach jako towarzysze mnichów — i coś z tej klasztornej umiejętności bycia obecnym tu i teraz, w pełni i bez pośpiechu, burma zachowała do dziś.

Bo choć to kot bardzo aktywny, żywy i po kociemu dowcipny, cała jego energia ma jeden kierunek: Ciebie. Burma nie bawi się sama w kącie — burma przynosi Ci zabawkę i oczekuje wspólnej rozgrywki. Wita Cię w drzwiach, komentuje Twój dzień miękkim, chrapliwym głosikiem (znacznie cichszym niż u syjamskiego kuzyna) i chodzi za Tobą po mieszkaniu jak dobrze wychowany, choć bardzo uczuciowy ochroniarz. Uwielbia zabawę w aport, wskakuje na ramię, żeby popatrzeć na świat z Twojej perspektywy, i szczerze uważa, że każda czynność — praca, gotowanie, kąpiel — staje się lepsza, gdy on w niej uczestniczy. To jeden z najbardziej „ludzkich" kotów, jakie istnieją: nie znosi samotności i naprawdę źle znosi bycie ignorowanym.

I tu jest sedno umowy z burmą, bez którego cała reszta się nie klei: ten kot potrzebuje towarzystwa jak powietrza. Burma zostawiona na całe dnie sama nie robi się „niezależna" — robi się nieszczęśliwa. To rasa dla kogoś, kto jest w domu, pracuje zdalnie albo potrafi zapewnić jej stałe towarzystwo, choćby drugiego kota do pary. W zamian dostajesz miłość absolutnie bezwarunkową i wylewną, kota, który wtula się bez reszty i który do późnej starości zachowuje w sobie coś ze szczenięcej radości na Twój widok. Burma nie kocha dyskretnie. Burma kocha całym swoim ciężkim, brązowym ciałem.

Bo kot burmski to miłość w najbardziej bezpośrednim wydaniu, jakie potrafi przybrać kot: ciepła, ciężka, wtulona i całkowicie Twoja, od pierwszego dnia do ostatniego.

Zaproś go naprawdę blisko — bo o to właśnie przez całe życie prosi — a dostaniesz kota, który każdą Twoją zwykłą chwilę uzna za lepszą już przez sam fakt, że może ją przespać wciśnięty w Twoje ramię.