Kot Brytyjski Krótkowłosy

Kot brytyjski krótkowłosy wygląda dokładnie tak, jakby ktoś ożywił najporządniejszego pluszowego misia w sklepie — okrągły pysk, okrągłe oczy, futro tak gęste i sprężyste, że ręka wchodzi w nie po nadgarstek. I właśnie dlatego pierwsze spotkanie z jego charakterem bywa małym zaskoczeniem: ten miś nie jest do noszenia. Brytyjczyk kocha swoją rodzinę całym sobą, tylko po brytyjsku — usiądzie obok Ciebie, nie na Tobie. Zawsze w tym samym pokoju, zawsze w zasięgu wzroku, zawsze o krok bliżej, niż mu się oficjalnie wydaje. Czułość owszem, ale bez robienia scen.

Ta rezerwa ma zresztą bardzo stary rodowód. Przodkowie brytyjczyka przypłynęli na Wyspy z rzymskimi okrętami — jako zawodowi strażnicy spichrzów i ładowni — po czym zostali tam na dobre dwa tysiące lat, przez które nasiąkali lokalnym stylem bycia. Efekt? Kiedy w 1871 roku w londyńskim Crystal Palace odbyła się pierwsza wystawa kotów w historii, to właśnie brytyjczyk był jej gwiazdą: solidny, dostojny, doskonale opanowany. A ten jego okrągły pysk z wiecznym pół-uśmiechem przeszedł do literatury — podobno to właśnie kot brytyjski był pierwowzorem Kota z Cheshire z „Alicji w Krainie Czarów". Patrząc, jak Twój bezszelestnie rozpływa się za kanapą, zostawiając po sobie samo wrażenie uśmiechu, trudno mieć wątpliwości.

W codziennym życiu ta dżentelmeńska natura objawia się w detalach. Podniesiony na ręce, sztywnieje uprzejmie jak lord wyciągnięty z ulubionego fotela w pół zdania — a odstawiony, rzuca Ci jedno wymowne spojrzenie, wygładza wyimaginowany frak i siada pół metra dalej. Z własnej woli, co jest tu zasadniczą różnicą. Uczucia wydziela w ściśle odmierzonych porcjach: jedno przybicie czółkiem rano, jeden głęboki, aksamitny pomruk wieczorem — i to jest, proszę pamiętać, jego wersja listu miłosnego. Gości traktuje z uprzejmym dystansem ambasadora: przyjmie, oceni, po czym wróci do swoich spraw, czyli do godnego zasiadania na punkcie obserwacyjnym.

Jest jednak w tej brytyjskiej rezerwie drobny druk, o którym warto wiedzieć: lojalność do końca. Brytyjczyk nie potrzebuje chodzić za Tobą krok w krok, bo i tak dokładnie wie, gdzie jesteś — to Ty możesz nie zauważyć, że przez cały wieczór ani razu nie spuścił Cię z oka. A kiedy przyjdzie naprawdę gorszy dzień, nie zrobi wielkiego przedstawienia. Po prostu ten dystyngowany dżentelmen pojawi się bez słowa, ułoży się ciężko przy Twoim boku i zostanie — dokładnie tak długo, jak będzie trzeba. Czułość na własnych warunkach ma tę zaletę, że gdy już przychodzi, jest szczera do ostatniego włoska.

No i tu docieramy do sprawy, w której ten dżentelmen naprawdę potrzebuje Twojej stanowczości: do miski. Brytyjczyk to kot o niskiej aktywności i masywnej, okrągłej budowie, na której nadwaga potrafi ukrywać się miesiącami — a jednocześnie rasa predysponowana do kardiomiopatii przerostowej (HCM), czyli choroby serca, którą każdy zbędny kilogram dodatkowo obciąża. Mówiąc wprost: okrągłość to u niego typ urody, nie stan zdrowia, a „pluszowy miś" to nie wymówka.

Bo kot brytyjski to towarzysz na naprawdę długo — przy dobrej opiece potrafi być z Tobą nawet dwadzieścia lat. Dwie dekady spokojnej, aksamitnej obecności kogoś, kto nigdy nie będzie robił wokół swojej miłości hałasu, a mimo to każdego wieczoru znajdzie się dokładnie tam, gdzie Ty.

Zadbaj więc o jego serce i sylwetkę — a on zadba o resztę. I któregoś dnia, patrząc na fotel, z którego właśnie bezszelestnie zniknął, zrozumiesz Carrolla lepiej niż niejeden literaturoznawca: po dobrym kocie naprawdę zostaje w powietrzu uśmiech. Twój będzie go zostawiał w całym domu — przez dwadzieścia lat.