Kot Birmański (Birman)

Kota birmańskiego rozpoznasz w sekundę po jednym szczególe: ma cztery śnieżnobiałe łapki, jakby przed chwilą przeszedł przez rozlane mleko i zatrzymał się dokładnie w kostkach. Te białe „rękawiczki" — z tyłu przechodzące w charakterystyczne, ostro zakończone „ostrogi" — to znak rozpoznawczy rasy i warunek jej doskonałości. Reszta kota jest równie malarska: jedwabiste, półdługie, kremowe futro z ciemniejszymi punktami na pysku, uszach i ogonie, a nad tym wszystkim para okrągłych oczu w kolorze głębokiego, nierealnego błękitu. Birman wygląda po prostu jak istota, którą ktoś zaprojektował z wielką starannością — i, jak głosi legenda, ktoś rzeczywiście to zrobił.

Bo żadna rasa nie ma piękniejszej opowieści o swoim pochodzeniu. Podanie głosi, że w świątyni w dawnej Birmie żył biały kot imieniem Sinh, towarzysz starego kapłana. Gdy pewnej nocy napastnicy zabili kapłana, kot wskoczył na jego ciało i spojrzał w oczy złotej bogini świątyni — a wtedy jego futro zapłonęło złotem, oczy zrobiły się szafirowe jak jej spojrzenie, a łapki tam, gdzie dotykały świętego starca, pozostały nieskalanie białe na znak jego czystej duszy. Nazajutrz wszystkie świątynne koty wyglądały tak samo. To oczywiście piękna baśń, a prawdziwe początki rasy giną gdzieś między Birmą a Francją początku XX wieku — ale kiedy patrzysz birmanowi w te niebieskie oczy, opowieść o Sinhu nagle wydaje się znacznie bardziej prawdopodobna niż jakakolwiek genetyka.

W codziennym życiu birman zachowuje się dokładnie tak, jak wypada świątynnemu kotu: z łagodnością i spokojem, które udzielają się całemu domowi. To jeden z najbardziej zrównoważonych kotów, jakie istnieją — cichy (odzywa się rzadko, delikatnym głosikiem), grzeczny i zdumiewająco pogodny. Kocha ludzi głęboko, ale bez zaborczości: pójdzie za Tobą z pokoju do pokoju, usiądzie obok podczas pracy, ułoży się przy Tobie wieczorem — spokojnie towarzysząc, nie żądając niczego w zamian. Dobrze znosi obecność dzieci i innych zwierząt, rzadko wpada w koci szał na zasłonach i sprawia wrażenie kota, który dawno temu doszedł do wewnętrznej równowagi i teraz wielkodusznie dzieli się nią z otoczeniem. Przy birmanie po prostu robi się ciszej i cieplej.

I tu jest coś, co warto zrozumieć, zanim ta łagodność uśpi Twoją czujność: spokojne usposobienie birmana to nie to samo co żelazne zdrowie.

Bo kot birmański to połączenie, które w kocim świecie zdarza się rzadko: uroda świętego wizerunku i charakter najspokojniejszego z domowników. On nie zawojuje Twojego domu — on go wyciszy i rozgrzeje, dzień po dniu, tą swoją łagodną, błękitnooką obecnością.

Legenda mówi, że birman dostał białe łapki za wierność, która nie cofnęła się nawet w obliczu śmierci. Kiedy ten kot zwinie się wieczorem przy Tobie i utkwi w Tobie te swoje szafirowe oczy, poczujesz, skąd wzięła się tamta opowieść — i dlaczego akurat w tej rasie brzmi jak czysta prawda.