Kot Balijski

Kot balijski wygląda tak, jakby syjam wybrał się na bal i włożył wieczorową suknię. Ma tę samą smukłą, arystokratyczną sylwetkę, tę samą ciemną maskę i te same przenikliwe, szafirowe oczy — ale spływa po nim półdługie, jedwabiste futro, a ogon rozkłada w wspaniały, pierzasty pióropusz, który ciągnie się za kotem jak tren. I choć nazwa sugeruje egzotyczną wyspę, prawda jest znacznie mniej podróżnicza: balijski nie ma z Bali nic wspólnego. Nazwano go tak, bo jego płynne, pełne gracji ruchy przywodziły hodowcom na myśl balijskie tancerki świątynne. To po prostu długowłosy syjam, któremu ktoś dorysował suknię wieczorową i nadał imię godne parkietu.

Co ciekawe, tej sukni nikt nie zaprojektował — uszył ją przypadek. Balijski narodził się w miotach czystych kotów syjamskich, w których od czasu do czasu, za sprawą naturalnej mutacji, pojawiały się kocięta o dłuższej sierści. Przez lata traktowano je jak defekt i pomijano, aż w połowie XX wieku amerykańscy hodowcy dostrzegli w tych długowłosych syjamach nie wadę, lecz zjawiskową, nową rasę — i postanowili ją utrwalić. Tak z odrzucanego kaprysu genetyki powstał jeden z najbardziej eleganckich kotów świata. Cała reszta to już czysty syjam: to ten sam temperament i to samo serce, tylko owinięte w jedwab.

A to oznacza charakter, który trudno przeoczyć, bo balijski jest wyjątkowo bystry i wyjątkowo towarzyski. To kot, który chce być pełnoprawnym uczestnikiem Twojego życia: siada przy Tobie do pracy, asystuje w kuchni, wskakuje na kolana z zabawką i prowadzi z Tobą rozmowy — choć jego głos jest wyraźnie łagodniejszy i bardziej melodyjny niż słynny, przenikliwy alt syjama. Balijski komentuje świat raczej miękkim, śpiewnym półszeptem niż donośnym żądaniem. Jest przy tym akrobatą i sprytnym kombinatorem: uczy się otwierać drzwi, aportuje, rozwiązuje łamigłówki i wspina się na najwyższy punkt w pokoju, żeby mieć wszystko na oku. Nuda to jego jedyny prawdziwy wróg — bystry umysł tej rasy musi mieć zajęcie.

Za tą elegancją i inteligencją idzie jednak coś, co jest sednem tej rasy: głębokie, niemal psie przywiązanie. Balijski nie wybiera całej rodziny po równo — wybiera swojego człowieka i przy nim zostaje na zawsze, chodząc za nim krok w krok i wsuwając się do łóżka, żeby zasnąć jak najbliżej. Kocha być potrzebny i uczestniczyć we wszystkim; źle znosi za to długą samotność, która dla tak towarzyskiego kota bywa naprawdę dotkliwa. Balijski zostawiony sam na całe dnie nie robi się obojętny — on tęskni, cicho i wiernie, czekając pod drzwiami na dźwięk Twoich kroków. To kot dla kogoś, kto chce mieć przy sobie oddanego towarzysza, najlepiej w parze z drugim kotem, jeśli dom często stoi pusty.

Bo kot balijski to synteza dwóch rzadko łączonych rzeczy: oszałamiającej, jedwabistej urody i charakteru najwierniejszego z towarzyszy — całej duszy syjama, podanej w wersji, która wygląda, jakby przez cały czas sunęła po parkiecie.

Wpuść go do swojego życia, a szybko przekonasz się, że ten pierzasty ogon będzie Ci towarzyszył wszędzie — bo balijski wybrał już, przy kim chce tańczyć przez całe swoje długie życie. Przy Tobie.