Kot Abisyński

Kot abisyński nie chodzi po domu — on go bada. Każdą szafkę trzeba otworzyć, każdą torbę skontrolować, każdy blat obejść górą, bo z góry po prostu więcej widać. To kot w kolorze rozgrzanej cegły, którego każdy włos ma kilka pasków różnych odcieni (to tzw. tykowanie, jak u dzikiego królika czy pumy), przez co całe futro wygląda, jakby lekko się żarzyło. A do tego smukła, umięśniona sylwetka miniaturowej pumy i wielkie, czujne uszy ustawione tak, jakby nasłuchiwał wszechświata. Bo abisyńczyk faktycznie nasłuchuje — świata, Ciebie, lodówki, wszystkiego. Ma tylko jeden bieg, i jest nim ciekawość.

A jest to ciekawość z naprawdę starożytnym rodowodem — a przynajmniej z najlepszą legendą w kocim świecie. Abisyńczyk wygląda jak żywa kopia kotów z egipskich malowideł: ta sama smukła sylwetka, te same wielkie uszy i mandelowe oczy, które spoglądają z grobowców faraonów. Przez lata wierzono, że to bezpośredni potomek świętych kotów starożytnego Egiptu — i choć genetycy studzą dziś te romantyczne teorie (tropy prowadzą raczej ku wybrzeżom Oceanu Indyjskiego i Azji), sam kot zdaje się o tym nie wiedzieć. Nosi siebie jak żywy eksponat muzealny, który akurat postanowił zejść z gabloty i sprawdzić, co tam macie w szafce pod zlewem. Do Europy trafił w XIX wieku i wziął nazwę od Abisynii, czyli dawnej Etiopii — i tak rozpoczął swoją drugą karierę: podbijania domów szybkością błyskawicy.

Bo życie z abisyńczykiem to życie z dobrze naoliwioną kulą energii. To akrobata, który traktuje meble jak tor przeszkód, a najwyższy punkt w pokoju jak swoje naturalne stanowisko dowodzenia. Otwiera drzwi, wysuwa szuflady, nosi w pyszczku drobiazgi i asystuje przy dosłownie każdej Twojej czynności — nie z potrzeby przytulania, lecz z czystej, nienasyconej potrzeby wiedzy, co też znowu kombinujesz. Nie jest to kot, który przespi z Tobą popołudnie na kanapie. To kot, który sprawdzi, dokąd prowadzą wszystkie kable, wejdzie na szafę, żeby zbadać sufit, i wróci zameldować, że teren jest zabezpieczony. Nuda jest jego jedynym prawdziwym wrogiem — a znudzony abisyńczyk potrafi w pół dnia przemeblować mieszkanie według własnej koncepcji.

A jednak byłoby krzywdą nazwać go tylko „żywiołem", bo w tej rasie kryje się zaskakująca głębia uczucia. Abisyńczyk kocha przez współuczestnictwo: nie wtula się biernie, on chce być Twoim wspólnikiem. Jest tam, gdzie Ty — na biurku podczas pracy, na brzegu wanny podczas kąpieli, na parapecie obok Twojej porannej kawy. Nazywa się go czasem „kotem-psem", bo lgnie do człowieka, chodzi za nim krok w krok i szczerze uczestniczy w jego dniu. Ta miłość nie polega na leżeniu na kolanach — polega na tym, że cokolwiek robisz, robicie to razem. Dla kogoś, kto chce mieć w kocie ciekawego świata partnera, a nie ozdobę, to najlepsza umowa, jaką można zawrzeć.

Bo kot abisyński to iskra w kociej skórze: ciekawość, ruch i inteligencja spięte w jedno smukłe, żarzące się ciało, które każdego dnia odkrywa Twój dom na nowo, jakby widziało go pierwszy raz.

Daj mu świat pełen rzeczy do zbadania i bądź jego wspólnikiem w tym odkrywaniu, a zrozumiesz najpiękniejszy paradoks tej rasy: kot, który interesuje się dosłownie wszystkim, ze wszystkich rzeczy na świecie i tak wybiera Ciebie.